Sjaak Buwalda

KLADBLOG

 

 




Woensdag 1 januari - Nieuwjaarsduik -

Nee dank je, mij te fris aan de tenen, laat het graag aan de kweekstal over om op deze eerste dag van het jaar een duik te nemen. Zij hebben toch duidelijk minder bedenkingen om hun pak te verschonen bij deze temperaturen. Wel vanmiddag mijn eerste ronde door de Warren gehobbeld. In een grijze achtergrond leek het in eerste instantie windstil, hoeveel anders vanaf de rotonde van Waterloo terug langs het meer tegen een voelbare poolwind in spartelen. Niet zo goed voor de mannelijkheid, doe daarbij na paar kilometer opspelend verteringsapparaat en de strijd tegen de elementen intern en extern liggen weer op koers. We zijn onderweg op naar langere dagen en over drie maand staan we weer in de lucht te turen, lekker man. Ondanks alle bestuurlijke strubbelingen mag je verwachten dat er binnenkort weer een vliegprogramma op tafel komt, die eigenlijk ieder jaar in de structuur op hetzelfde uitkomt. De afwijkingen of verandering komen van degenen die in de maanden daarvoor het hardst geschreeuw hebben, het jaar erop wordt het toch weer terug gedraaid, allemaal verspilde moeite. Al die zieners die precies weten hoe de wind zal draaien, op basis van wat ze weten, jij al eens iemand tegengekomen die precies wist hoe het er uit gaat zien exact op de dag, een half jaar vooruit? Niet dus, dus waar maak je je druk om? Het internationale programma ligt al voor jaren vast, ook zij zijn afhankelijk van de omstandigheden, het lukt of het lukt niet. Maar ja, waar moet je dan nog over vergaderen en belangrijk of belangrijk overkomen? Pfoe de oogjes voelen alsof ze al toe zouden moeten, dit terwijl de wereld nog niet eens in volledig duister is gehuld, twee keer in drie dagen volle bak tegen de koude wind vreet energie. De afgelopen weken mooi wat tijd kunnen besteden aan de kweekstal, op mijn manier de eerste dagen beleefd. Een soort van in de watten leggen in een vast stramien. Hoe dan? Hoezo, je weet toch zelf wel hoe je de eerste dagen kunt handelen? In ieder geval vooraf bijlichten of tijdens de kweekperiode bijlichten is afgeschaft en dan is het toch wat meer een zaak van geduld hebben. Kan en zal ook aan mijn soort liggen trouwens, zijn eigenlijk nooit de vlotste broedkippen geweest. De oorzaak zal zeker een vorm van erfelijkheid zijn en deels aan mijn verzorging liggen. Denk eerder dat het bijlichten meer nadeel bij de niet gekoppelde vliegploeg heeft. Ze krijgen er toch wat van mee op hetzelfde terrein, dan dat het onnatuurlijke licht oplevert in de kweekstal. Kwestie van ervaring opdoen met verschillende methoden. Mijn eerste ronde is degene met het laagste rendement als het om aantallen gaat, mogelijk zelfs al een voorbeschouwing op natuurlijke selectie. De voorkeur gaat dan ook naar de koppels die na twee ronden vier prima opgekomen jongen hebben geleverd, zonder excuses of overleggen. Bij jou mogelijk het meest normale wat er is, zoals gezegd mijn methodiek en soort tonen vrij vlot toekomstig negatief afwijkend gedrag. Waarom dan toch steeds weer half december van start? Omdat het mij zo het best past, de beurzen en winter-eenhoksraces komen eraan en dat heeft nou eenmaal allemaal aandacht nodig. Daarbij voordat de oude garde op volledig weduwschap zit, is een groot deel van het uitwennen van de jonge garde al achter de rug. Komt uds neer op een stuk planning en vooral voor mijzelf gemakkelijker maken, ze zijn er voor mij, niet andersom. Het grootste deel zit op eieren, komend weekend de Verbandsausstellung op de agenda en dan kun je geen afgesloten bakken met nog uit te wennen koppels hebben, begrijp je? De nieuwe jaarlingduivinen laten nog langer op zich wachten, meest zomerjongen uit de stamoudsten. De prachtige jaarse Engelse duivin, met oud Belgische fondorigine, die als tiende wist te eindigen in de finale van de Who Dares Wins race over het kanaal, zit wel binnen de normale termijn op eitjes. Toch een ander soort die het wel kan blijkbaar, zij zit gekoppeld aan mijn eigen finalist uit dezelfde race. Natuurlijk geen enkele garantie op succes dat juist hun jongen hun ouders gaan overtreffen, en toch denk ik de methode om zoveel mogelijk de geluksfactor uit te sluiten, noem het duivensport. De oude en jaarse gewoontegetrouw bij de start van het vuurwerkverkoop maar binnengehouden, als de nieuwjaarsmist is opgetrokken de hokken maar weer eens opentrekken. Tussendoor zitten ze op een soort van wekelijks schema met op de zondag een bad en het verstrekken van de verse mineralen, net als tijdens het vliegseizoen. De ouden nog bij elkaar, alles op schapjes, hebben alle ruimte en moet zeggen tot nu bevalt het prima. Heb het idee dat ze als ze buiten zijn, juist harder trainen omdat de duivinnen het tempo bepalen en hun intensieve manier van trainen op hun ega doordrukken. Positief dominant trainen, en de mannen volgen, lijkt wel boodschappen doen...


Zondag 15 december - Super Sunday -

Dan denk je een periode van relatieve rust in te gaan, weet je een maand verder bijna niet eens meer wat je in de afgelopen maand gedaan hebt. Niet dat ik al met mijn winterslaap begonnen was, sterker nog, denk dat die er niet eens in zit deze winterperiode. Klagen is een vak apart, leer je niet uit boeken, ben er best goed in. Andere kant, helemaal prima hoor, tijdsbeleving is maar relatief, velen maken er een aandachtsdingetje van om maar vooral te vermelden dat de tijd zo snel gaat. Vaak onder de afbeelding van het kroost, alweer jarig, vraag ik mij af waren ze dat al eerder dit jaar? Kan aan mij liggen, vindt het maar een rare opmerking, wat had je anders verwacht, dat ze minder snel zouden opgroeien? In ieder geval, er schijnen hele kolonies krabbelaars aan het blaffen te zijn geslagen tegen dezelfde boom. Blijf graag wat in de luwte als het om hoog oplopende emoties gaat in deze materie, ja er is wat veranderd. Goede bedoelingen worden voor kwaad daglicht gehouden wat tot zwartgeblakerde voortgang zorgt. Zal voor alle partijen wat te zeggen vallen, zakelijke benadering zou wel eens handiger kunnen zijn, vraag mij af of het tot iets leidt al dat getikt geschreeuw op de vierkante meter. Niets nieuws in onder de maan, onthoudt vooral dat iedere actie start bij één persoon en daarbij welk of wiens belang wordt daarbij behartigt, noem het een drijfveer. Wat vond je van de beurs in Nieuwegein? Denk dat daar ook genoeg over gezegd en vooral getikt is en toch, vraag mij al een paar jaar af wat het nog toevoegt aan de nationale agenda? Je kunt zeggen dat het evenement gebouwd is om de nationale prijsuitreiking, en dan vraag ik mij af of dat nog van deze tijd is? Veel geklaag gehoord, zal maar niet meehuilen, en op de zaterdag toch echt amper volk gezien. Kan mij niet voorstellen dat dit financieel interessant is. Heb eens zo'n initiatief bij de oosterburen meegemaakt, kun je de industrie niet aandoen. Gewoon mee stoppen, flappen in de zakken houden en focus op de voorjaarsbeurs. En nee ik heb er geen aandelen van. Het grootste publiek is daar, afsluiting van het oude seizoen en de start van het nieuwe seizoen, meer symboliek heb je niet nodig volgens mij. Je knoopt er een nationale vergadering aan vast en we kunnen los, vooruitkijken, organiseren en klaar. Hou het eenvoudig. Waar nog meer geweest? Owja reisje naar het land van de rijzende zon, paar dagen op uitnodiging van een landelijk duivenmagazine die haar jaarlijkse prijsuitreiking met wat Europese gasten opleukt. Zo'n uitnodiging laat je niet schieten natuurlijk en met een leuke groep bekende zo niet beroemde zuiderburen op reis zorgt ervoor dat er zeker geen ongemakkelijke stilte momenten te beleven waren. Veel gelachen, een zeer officiële ceremonie meegemaakt, een tour door de hoofdstad, 's avonds op café. Toch bijzonder, je staat voor een kleine kroeg vragend of er nog plaats is, worden de lokalen buiten gewerkt zodat wij als groep naar binnen konden, zo kwaad zie ik er toch ook weer niet uit? Had wel weer precies de goede dag uitgekozen om die kant op te vliegen, dé dag met vertraging door mist. Mijn overstaptijd in de Franse hoofdstad slonk in korte tijd van 2,5 uur naar 10 minuten en ik kan je vertellen, dan stap je niet lekker in. De steward aan boord kwam kort voor de eerste landing met opgeheven hoofd melden dat het toch zou gaan lukken. Toch pas zeker na hele grote passen voor de gate, op tijd, terecht te komen met hartslag 180 plus, gelukt. Ook daar vertraging door de mist als geluk, en op het moment dat de hartslag weer op peil was, een hele lading rijzende zon volk in alle gemak achteraan sluiten in de rij. De overbodige adrenaline als oorzaak van maar niet de ogen kunnen sluiten op de heenweg. Ervaring opgedaan dat dit zeker niet handig is, een complete nacht missen, misgelopen uren, en was niet bij machte om het in mijn voordeel te keren. Iedere keer opnieuw. Om mij heen ligt al dat kortere volk met de ogen dicht, en die Fries die niet tussen de stoelen past maar film na film bekijken, het zij zo. Zou de reis en opgedane ervaring toch zeker niet willen missen. Dat de Franse stewardess mij op de terugreis begroette met een 'you are here already again' toch wel goed voor het ego, zal toch niet van mijn zweetsokken gekomen zijn? Een van onze reiscompanen was zijn beurs verloren of vergeten in een van de drinkgelegenheden en daar kwam een stukje landelijke mentaliteit om de hoek kijken. Er miste nog geen yen en de café eigenaresse zat ermee in haar maag dat een klant zo'n belangrijk item had laten liggen, niet geheel verwonderlijk dat dit direct de vast stek werd. De gelegenheid had zo in ons eigen kikkerland kunnen staan qua atmosfeer. Na een paar dagen allerlei soorten geweldig oceaanvoedsel, terug op het vliegveld vroeg het lichaam toch echt wel om verzadigde vetsoorten als compensatie van het prima lokale gerstenat. Thuis maar weer extra rennen dan. Prachtige reisjes, en wel uit het biologische ritme, kwestie van tijd om terug in het tempo te komen. Gisteren dan nog de prijsuitreiking van de Grootmeesters mee gedaan als sponsors van de Generaal Grootmeester. Net als vorig jaar in Apeldoorn in een prima omgeving en positieve sfeer. Mijn oude werkgever als 'eminent grize' nam met regelmaat op het podium, en als hij spreekt is iedereen stil, zoals het hoort. Nog altijd enthousiast, energiek en met regelmaat genoemd en geroemd als grote voorbeeld voor de sport. De voorspellingen zijn een zachte decemberweek, ideaal om de kweekstal te activeren, we zijn weer onderweg...


Maandag 11 november - Soort van rust -

Qua kleurspeling van de natuur misschien wel de mooiste tijd van het jaar, een ander vindt het weer vervelend om al de bruine bladeren steeds op te moeten ruimen, ieder zijn ding. Kwestie van bijhouden, hoorde ik zeggen op de achtergrond. En dus doe ik dat ook steeds, als een sneeuwschuiver regelmatig de paden bladvrij houden. Wie wel eens bij mijn hokken is geweest weet het, kan verraderlijk glad worden door de algenaanslag op de betonplaten. Om het met gif te bewerken niet mijn ding, wil dat vooral zover mogelijk weg houden van de kolonie. Ook al eens met biospul aan de gang geweest, werkte prima, een tijdje. Een volgende keer moest er al dubbel zoveel door gemengd worden voor hetzelfde resultaat. Op laten drogen door de zon werkt nog het beste, al is het daar niet de meest geschikte tijd voor nu die maar amper boven de bomen uitkomt en dan nog eens laat op de dag. De onnatuurlijke vloeistoffen worden tussen nu en een paar jaar toch volledig verboden, dan maar nemen zoals het is, schaatsen onder en glijden maar, voorzichtig, stapje voor stapje. Hetzelfde verhaal ga je krijgen met het grijze ongedierte, daar blijven de vallen in allerlei soorten het enige wat overblijft. In de hokken verschillende geplaatst, op de plafonds en onder de roosters. Pindakaas pakken ze liever dan het voer onder de roosters, reken ik dan maar op. Het gaat vaak in golven, tijden niets en dan ineens de vallen vol. Het is sinds een paar jaar een feit, sinds de schaduwkant van de hokken weker geworden zijn en het onverwoestbare het niet meer is. De onderkanten grotendeels vervangen, dan wel opnieuw betimmert, toch weten ze nieuwe ingangen te vinden. Blijven nog maar even doorstrijden. De vliegeniers lijken er zich weinig van aan te trekken, de bijna jaarlingen zijn door de rui en mogen af en toe een paar uur vliegen, in de middag mocht de zon zich laten zien. Ouden ook al een paar keer buiten geweest, maar kort, zitten deels nog in de eindspurt van de rui. Hoeft niet zo snel allemaal. Ramen zelfs nog gewassen op een stille zondagochtend, ziet er ook weer fris uit. Met de gasbrander onder de pannen door om alle webben te verwijderen bleek mooi vlot te gaan, net even anders dan proestend en hoestend met de veger door de hokken. Denk ook een stuk efficiënter. Hebben anderen voor mij natuurlijk allang uitgevonden, als het maar werkt, tussen de pannen veel meer licht en lucht zo te zien en voelen. In het voorjaar nog maar een keer mocht het nodig zijn. Weet inmiddels ook dat de vlam niet te lang op windbreekgaas moet houden, weer een gat te dichten, al eens gemeld dat ik niet al te handig ben? De vliegstal zit nog altijd aan de rui-mengeling, staan nog een paar zakken en als het goed uitgerekend is zal bij de laatste pen van de ouden de bruine labels op zijn. Dan een week Detox voorschotelen om vervolgens over te stappen naar een maandenlange periode aan de rust mengeling, begin april weer opschakelen naar vliegmengelingen. Eenvoud troef. De kweekstal heeft de natuurlijke Detoxkuur al een paar weken terug voor de snavel gekregen en krijgen sinds dien de rust mengeling te verwerken, lichaam poetsen voor het kweekseizoen. Je zou het moeten kunnen voelen om de werking te kunnen beoordelen. Van grof naar licht en rond in een paar dagen. Staan ze al in die modus voordat je eraan begint dan zul je weinig verschil voelen uiteraard, ik kan putten uit mijn eigen ervaring met deze mengeling. Doffers worden wat feller als de zon er op komt, valt gewoon op, op zo'n moment. De kleur van het vlees wat lichter, volgens mij prima zo. In de periode op de rust zijn ze gewoon prima, kunnen ze een half uur tot een uur op vliegen, dan vinden ze het wel mooi geweest, ze zullen het zelf het beste voelen. Volle bak ken ik niet. Als de agenda het toelaat wordt er in deze periode twee keer per dag gevoerd. Echter in deze periode met kortere dagen en afspraken ver van huis lukt dat lang niet altijd. Dan wordt het één keer per dag en wat minder dan de normale dag hoeveelheid ineens gevoerd. Als ik de volgende ochtend weer op de hokken kom is alles weg. Bij de kwekers licht er nog wel eens wat haver op die manier, hoeveelheid wordt dan gelijk aangepast en het is zo opgelost. Dat broedschalen wassen, ik kijk er nog steeds niet naar uit, nog vrijwilligers? Voor de rest, een betrekkelijke rust, even een paar maanden geen aanleveren voor eenhoksraces, en de winterraces zelf gaan over een paar weken van start. De nieuwe koppelingen spoken door de grijze massa, in een excell document staan ze al, of het in werkelijkheid ook zo lukt is nog wat anders. Wat jong spul toegevoegd en hoe anderen dat hebben geen idee, hier moeten ze bijna altijd wennen aan het toch doen wat de natuur hun ingeeft. Eerste ronde altijd lastig, stuk tegen de natuur in, begin vroeg met een en wel wat meer redenen. De nadelen dan maar nemen, met een lange aanloop toch meer tijd om onverhoedse zaken voor te zijn. De weken dat de winterjonkies voor het eerst buiten komen is het mannetje kromsnavel extra actief met indruk maken op zijn ega. Dit voorjaar wat onderschat en meende er niet bij te hoeven blijven, volgend voorjaar maar wat minder naar buiten in het begin en dan wel in de croma stand, tot de zon en de vleugels hoog in de lucht staan. Rustig verder peddelen, flink blijven rennen


https://www.facebook.com/sjaak.buwalda