Sjaak Buwalda

KLADBLOG

 

 




Maandag 17 juni - Mag ik de rekening aub ?-

Zaterdagmiddag was echt balen, mijn planning doorkruist. Waar het hele land naar de lucht aan het turen was, mochten de noorderlingen gaan autowassen, tweede week op rij. Natuurlijk in het belang van onze vleugelaars, goed bedoeld, en toch ook de kans gemist door te lang te wachten. Jij ook de hele middag in de zon gezeten? De planning zo de prullenbak bak en aanpassen, of het voor of nadelig zal zijn, zal wel wat meevallen. Voor het eerst sinds ik denk een vijftien jaar niet aan StV deelgenomen, was ik bij deze editie niet geheel rouwig om, ze waren er ook nog niet klaar voor geweest met deze voorbereiding, ik had ook op mijn vingers kunnen tellen. De dubbele blauwe strepen overdwars over Frankrijk als zeisen door het deelnemersveld. De rovers bij de oosterburen hebben het slabbetje alweer omgedaan. Je hoeft het niet te geloven hoor, kijk maar eens voor jezelf op de archief weerkaarten, die van zaterdagochtend zes uur, en de zondag ervoor rond de middag en je hebt een verband tussen het verloop van de dagfondvlucht in zuid Holland en deze marathon. Als het zo'n jaar wordt dan is er eind van het jaar voldoende ruimte voor het jonge spul. Hier is dat al ingezet en blijkbaar het einde nog niet in zicht. Donderdagavond de ouden en bejaarden voor een laatste keer op de voorbereiding gezet, twee nachten mand en dan maar wat uitrusten was de bedoeling. De rappe mannen zijn ver uit beeld, zoals het hele jaar al uiteraard, kon lokaal nog net het papier raken. In een groter verband lijkt het nog wel aardig met elf van de achtentwintig per drietal. Ze vielen ook achter elkaar, zag er echt prima en hoopvol uit. De oude gardisten met gele ringen komen in hun eigen tempo een stuk later als de duivinnen inmiddels allang terug zijn. En dan maar wachten op de laatsten, en maar wachten, het telraam na een paar weken weer niet compleet. Ja ik wil ook best een wonderverhaal afsteken hoor over hoe mooi het allemaal is zoals bij de rest van de winterkampioenen, realisme is toch nog wat anders, verstoppertje spelen is voor de jeugd. Duiven met verhaaltjes vallen als overrijpe appels van de lijst, een overjarige weduwnaar die voor mijn ogen in het najaar gegrepen werd, na enig aandringen van mijn kant weer uit de klauwen ontsnapt. Dan de zwarte die zwaargewond van een korte vlucht thuiskwam vorig jaar, in elkaar gezet om vervolgens op Dax op de voorpagina te verschijnen. Zat nu nog met één hokgenoot baas te spelen, een vurige strijd, blijkbaar toch niet met het gewenste effect. Ondanks al deze achtergrondverhalen toch nog niet zo'n overweldigend optimisme voor het inkorven van vanavond. Kun je er iets bij voorstellen? Door de chaos van het thuiskomen de geplande Pau ploeg nog een keer ingepakt richting de carpoolstrook van het vissersdorp. Niet geheel frisse luchten en blijkbaar hebben ze net als mij voor de brug moeten wachten, kwamen direct na mij thuis, had ik toch wat anders verwacht. De jongen lijken het licht te hebben gezien. Het voer omgezet naar half half Start en Athletic gaf al meer lucht om de eerste stappen richting op trektochten te gaan. De verplichte enting en het kwastje deden de rest, waar de leeftijd van de jongste natuurlijk ook enorm helpt. Het zijn geen uren weg, wel weg, echt wegtrekken. Goed een uur trainen waar ze een enkele keer overkomen om te zien of het hok er nog staat, en dan als grote groep ineens naar de plank. Vindt het prima zo, hoeft niet gekker toch? Mogelijk houdt ik ze nog wat dicht bij het hok door ze niet helemaal stampvol te voeren, het lijkt wel goed te gaan. De druk is er af door ze naar de natour te sturen, als ze er dan klaar voor zijn uiteraard. Blijft levend spul, er is maar weinig voor nodig om een kaartenhuis om te blazen of laten blazen. In alle weer naar buiten, zoals zaterdagochtend in de volle regen, zullen ze onderweg ook wel eens tegenkomen. Na een uur helemaal doorweekt uiteraard, met zware vleugels nog net de landingsbaan halen, prachtig toch, kunnen ze er maar aan wennen. De voorbereiding zit erop, de boel wat aan de gang houden en over een paar weken maar eens kijken wat nog doorgaat naar de volgende ronde. Eerst maar eens wat stellen vleugels terug boven de hokken, dan de rekening..


Maandag 10 juni - Zon..maan -

Zal wel niet de enige zijn die wat in de war raakt met zulke weekenden, vliegen op zondag en dan de maandag vrij zijn, morgenavond alweer helpen bij inkorven. Het seizoen in volle vaart. Van mij hoeft het niet op zondag vliegen, de noemer onverantwoord ook wat overdreven als het even hard waait. Natuurlijk was het gister schitterend vliegweer en prachtig om te wachten alleen die nachten extra in de mand zit ik niet echt op te wachten. Had het kunnen voorzien natuurlijk, het was wel voorspeld, en de keus ligt bij jezelf. Betekend nog niet dat ik het leuk hoef te vinden. In ieder geval, de ouden met twee nachten mand op de vroeg zondagochtend eruit en die kwamen best goed naar huis, net zoals bij iedereen blijkbaar. Te weinig afstand om te zien of ze goed zijn of nog lang niet, kwam nog niet zo beroerd uit. Of het beter of slechter was voor degenen die hun STV vliegers nog een keer de mand in hadden gedrukt kunnen we volgende week zaterdag beoordelen, bewijzen is nog wat anders. Voor de goede orde, niet te snel beginnen juichen omdat je mijn naam weer niet op de meldlijsten terugvindt, ze gaan hier voor het eerst in pak um beet vijftien jaar niet die kant op, tenminste niet in deze versie. De eerste oude verraste mij en kwam laag invliegend over de hal, geen tiende verspeeld, direct gevolgd door een negental die elkaar in de lucht hielden, kan gebeuren. Was net of er een emmer met vliegenisten boven de hokken werd leeggegooid, of het wat te betekenen heeft geen idee, geleden hebben ze niet. Wel vieze pootjes bij aankomst, wat in de middag allemaal alweer losgelaten was. Nu is het voor de tweejaarse weduwen die volgende week richting Pyreneeën gaan nog wat middagen trainen, goed voltanken en dan maar de mand in, geen weg terug. Het tempo ging vorige week al omhoog met als gevolg een eerste vleugelblessure. Had het begin van het seizoen al gevoeld bij deze duivin, ze gaf een niet al te soepele linker hand. Waar ze overigens best mee kunnen vliegen, tot het moment dat er geen rustmomenten in de voorbereiding meer komen. Al eerder gezien, schade opgelopen in een eerder stadium. Verwacht er geen wonderen meer van, wel prettig voor haar ega, zit er tenminste iemand hem op te wachten. Ze kon het tempo niet bijbenen en melde zich terug terwijl de rest uit beeld was, dan is het duidelijk over en sluiten met de carrière. Waren vorige week ook twee jaarling weduwen met negatief afwijkend gedrag en je mag niet raden wie er nog onderweg zijn. Het komt bijna altijd uit. De jaarlingen naar hun tweede dagfond in voorbereiding richting Agen over een paar weken, verliep net zo beroerd als twee weken terug, zegt mij nog niets. Toen lieten de doffertjes het afweten en nu waren de duivinnen aan de beurt om de brui eraan te geven. Het late bontje dat al eerder op de zwerf was, het laatje dat de vorige keer op zondagochtend kwam en dan die bijna niet te vangen sproet, ergens rekent de natuur af met dit gedrag. Natuurlijk is het zuur, had graag een rond getal gehad voor wat het waard is, gaat niet meer gebeuren. Je leest vast tussen de regels wel oorzaak en gevolg. De spokende jaarling- en late doffertjes die een paar dagen slecht naar binnen wilden zijn gewoon thuis, de twee die na warm water baden weer opknapten ook gewoon thuis, toch jammer, wel meer zuurstof in het hok. Zal volgend jaar ook nog niet met een grotere ploeg ouden kunnen starten zo te zien, het zij zo. Misschien is dit wel het aantal dat op de hokken hoort, weet jij het? De voorbereiding loopt wel een stuk anders dan verwacht en ja ik laat ze wel onderzoeken, denk dat door mijn ongeduldige manier van doordrukken Damocles er een dagtaak in Nijemirdum aan heeft. Als het eindresultaat hetzelfde is dan prima toch? Denk dat de natuur ook net zo ongeduldig is overigens en een hok vol uitzonderingen in de spaarvarkenstand heb zelfs ik niet genoeg hokken voor, dus nog maar even doorzetten. Er zijn er ook die met twee veren in de neus zich wekelijks melden, denk te weten welke er straks nog over zijn, niet zo heel veel vermoed ik. Verbaasd mij wel hoe gemakkelijk ze dit jaar kiezen voor de recycle status, zal wel aan mijn liggen.. De jonge garde lijkt ook wat meer ontspannen, al heb ik ze niet verklapt dat ze pas in augustus op schoolreisje gaan. Het echte uren wegtrekken zie ik nog niet gebeuren, vliegen wel een uur, zijn perioden uit beeld, gaan vanzelf zien of dit genoeg is. Buiten rondslenteren zit er alleen nog in als ik onderweg ben, vanochtend gewoon eruit en erin zodra uitgevlogen zijn. Luisteren prima, eten graag. Als je facebook wat in de gaten houdt, gaat het soms maar woest met africhten, zou iedereen eerlijk zijn verhaal doen denk ik dat je nog meer schrikkerietis krijgt om ze überhaupt in de mand te drukken voor leerkilometers. Denk wel dat ze vanuit Nijemirdum een paar keer de polder in gaan, al was het maar om ze wat zelfvertrouwen te geven, de methodiek onder de knie te krijgen. Voor het eindresultaat zal het weinig uitmaken, meer voor de eigen gemoedsrust, het zit er in of niet in om marathonista te worden, en wie weet haal je net wat meer uit een underdog door het juist wel te doen. Jij hebt geen bewijs voor of tegen, ik ook niet, dus zelf maar weten toch? Op naar de laatste voorbereidende midfond met twee nachten mand voor de Catalonië-gangers, de winterkampioenen moeten maar laten zien of al het gekrabbel tot iets geleid heeft, ik heb zo mijn vermoedens...


Zondag 2 juni - Summer is coming -

Een zondag zonder balletje trappen of rondjes racen, ja waar moet je dan nog entertainment in zoeken? De strijd tegen verveling, anderen gaan vissen, fietsen, familiebezoek, ook leuk... of zie ik dat verkeerd? Nog wel wat tikwerk te doen links en rechts, en het klinkt wel wat raar om te zeggen het gaat nu beginnen. Voor mij ook nieuw. Gisterochtend voordat de ouden terug zouden komen van hun midfondvlucht de inmiddels grote jongen uit het vlieghok gehaald. Dat op nest vliegen in de voorbereiding was echt wel wennen, niet alleen voor de boss. Blijkbaar vonden een aantal vliegenisten het ook maar niks en hun carrière voorgezet in de recycle status. Je kan er om liegen, jezelf voor de gek houden of een oorzaak zoeken, oude vliegers die het thuisfront niet halen in de voorbereiding is toch wel bijzonder. Het maakt het wachten niet leuker, zijn enkelingen en toch. Het begon met twee bij huis, ongezien zo bij loslaten niet teruggekeerd. Dan zomaar op gewone midfondvluchten een paar nog onderweg, met als grote gemene deler vorig jaar twee keer 1100km in drie weken gedaan. Ongezien schade opgelopen, het lijkt er op, vooral het zogenaamde sterke geslacht. Dus weer wat uitdagingen om de partnerloze dames gemotiveerd te houden. Gelukkig nog een enkele oud vlieger achter de hand, ideaal is het niet, niets doen ook weinig motiverend. En, jij nog gemotiveerd na zulke weken? Gewoon doorgaan, anticiperen, pech zit achter vele hoeken, de natuur haar eigen regels. In de meest meest gevreesde B-poule van Nederland kan de vliegploeg prima meekomen, wat natuurlijk wel een hele schrale troost is als je ziet dat wij op clubniveau zelfs het eerste blad niet meer kunnen raken. De tien minuten per honderd kilometer als weegschaal, de rappe mannen alweer aan de koffie voordat de onze zich voordoen als lokale winnaars.. Zorgt wel voor een bijzondere sfeer, immers de winnaar mag zich bij de barman melden voor een rondo gerstenat. Beweerd wordt inmiddels dat de thuiskomers van de plank worden gejaagd totdat de eerste melding van een B-pouler op de meldsite staat. Alles wordt uit de kast gehaald, vlaggen, handenklappen, zelfs de vrouw mag mee komen wachten, net even anders. Niet al te serieus nemen, de voorbereidingsweken zijn bijna voorbij. Wel grappig om de toch best wel wat reacties over het niet deelnemen aan de eerste middaglossing, schandalig natuurlijk dat niet iedereen deze blog op de voet volgt, alles twee keer uitleggen moeten... Moet zeggen beviel prima. Wel even geholpen bij het inkorven, ook een kwestie van bijblijven en blijven leren. Er naast zitten gebeurt ook, daar zitten de leermomenten. Vooral na het opmaken van de uitslag de ervaringen delen, nog meer leermomenten. Gaan er maar vanuit dat er een kern van waarheid in zit. Opvallend dat ook echt bij voelbaar 'schrale' strijders goed bleken te komen, de winnaars is nog weer een ander verhaal. Voeding, voorbereiding, weer, heeft allemaal invloed in verschillende mate, de hand van meester om er sturing aan te geven, als je bereid bent om te leren. Vragen stellen, vooral aan jezelf en denk er om niet al te snel conclusies te trekken zonder het complete plaatje. Hou in de zoektocht toch de minstens drie oorzaken voor de uitkomst maar eens aan. Eén is emotie, de tweede de schuld van een ander, de derde gaat pijn doen, zelfreflectie. Grote veranderingen grote gevolgen. Vorig jaar een heel ander voorjaar dan nu, en dan ineens vandaag is het hoog zomer. Er op inspelen dus. De jonge garde vrijdag laten enten, bij het inpakken ze zelf met het kwastje bewerkt, opgeschreven wie er nog zijn en geconcludeerd dat ik het overgrote deel te jong vindt om over paar weken al de grote mand in te drukken. Nog maar even wachten tot de klassieke startdatum van het jonge duivenseizoen, de eerste week bouwvak. Natour dan maar denk ik op dit moment, zijn inmiddels ook al zeven vluchten geworden met de laatste met twee nachten mand. Zien het wel, gaan ze spontaan een uur trekken dan kan ik besluiten de datum naar voren te trekken, andere kant, eerst de oude duiven maar op focussen, het zou nu moeten gaan beginnen toch? Opschalen met het voer, trainingen op schema, dag beleving op sacherijnig, moordneigingen richting iedere fladderaar die verkeerd fluit op het moment dat de weduwen moeten landden, point of no return komt eraan, mooi man. Je rent je het schompes drie keer per week, start de dag met vrachten vitamines, stijgt de temperatuur eindelijk richting opwarming aarde, vliegen je de groene kikkers uit neus en keel, lekker dan? Kop in de zon, betaalbare remedie, je kan er ook voor in het vliegtuig stappen.. in het vliegseizoen? Dacht het niet, pure heiligenschennis...


Maandag 27 mei - Wil & Max .. -

Ken je die frisse boslucht na een bui? Heerlijke gewaarwording als je door de Gaasterlandse bossen op een vroege maandagochtend mag rondtrappen. Eindelijk weer eens wat regen voor de om water schreeuwende natuur om mij heen, het was al aardig geel voor de hokken geworden de afgelopen week, weken. En hoe mooi dat het op het eind van het weekend is gebeurt, hulde voor Piet. De wind wakkert nog steeds, vlagen fris vanaf zee, kan het nog geen zomer noemen, nachten nog koud. Ondanks dat we hier de hele zaterdagmiddag vol in de zon gelegen hebben, de radars lieten grote gebieden met regen zien waardoor onze vleugelaars van de dagfond best eens flink wat extra kilometers hebben gemaakt, vooral die trekezels uit mijn stal. Achteraf weinig te klagen, ze kwamen tot diep op de avond nog naar Nijemirdum en wonderwel op één na alle late jongen terug op de basis. Ze komen wel niet op tijd, of je moet de regionale uitslag per drietal er al bij pakken waar ik precies mijn deel pak, maar ze komen wel en steeds wat stabieler. Hoe anders nu ineens een paar toch veel ervarener jaarling doffers die nog onderweg zijn, toch niet geschikt blijkbaar. Een jaarling duivin is wel heel diep gegaan, maar eens afwachten of ik die er nog bij krijg. Vorige week op de zondag rond de middag melden zich twee laten, op deze veel zwaardere en verdere dagfond waren ze gewoon niet al te ver na de prijzen. Laat ze maar leren dan toch? Badje op de zondag en de ploeg weer gescheiden, op naar de volgende dagfond en dan rust en een nog veel grotere sprong de diepte van Frankrijk in. Vorige week zaterdagavond de oude duivinnen op weduwschap gezet tot mijn grote opluchting, de doffers mogen de jongen in alle rust grootbrengen, zij hoefden zaterdag ook niet mee. De weduwen al wat meer laten trainen, ze moesten nog wat afleren en dat was op dag twee gelukkig alweer voor elkaar. Lang uit beeld zijn ze nog niet, zal ook in stappen gaan. Samen trainen met de jaarling duivinnen is eerst ook wennen. Normaal laat ik ze op dag van inkorven niet meer buiten, zeker niet op de verre drachten. Nu op vrijdagmiddag toch de oude duivinnen nog een keer los en potverdikkie al twintig minuten volledig uit beeld, de eerste stapjes, het weer was ook ideaal. Dan nog vol gevoerd en met een kropje vol richting tweehonderd kilometer gestuurd. Zaterdag was een stuk leuker wachten en een paar keer met de ogen knipperen en het hok zat vol, oké een kwam wat later. Natuurlijk tien minuten achter de rappe mannen, en wel een groot deel op de lijst om maar aan te geven dat ze beter aan het worden zijn. Heb nog even tijd om ze voor het grote werk op de rechte rails te krijgen, het is zomaar zo ver. Mocht je mijn naam overigens komende zaterdag op de meldlijst voor de eerste middaglossing zoeken, doe geen moeite, staat niet op de planning. Moet zeggen wel een andere gewaarwording met de start zo laat in het seizoen, voor mij dan. Nieuwe doelen, nieuwe beleving, de kop wat fris houden. En ja ik weet wel dat het podium niet zomaar even bestegen gaat worden en dat de organisaties over elkaar heen rollen met regels veranderen en aanpassen, zal wel zo blijven ook, dus maar nemen zoals het gaat. Zat dit voorjaar met Peet in een forum en die relativeerde al dat gerommel naar de eenvoud met een 'je moet eerst maar eens een vroege pakken'. Het gerommel heeft mij tijden weerhouden om toch die stap te maken, deze opmerking landde precies goed. Heb al een paar planken misgeslagen, heb nachtvliegers gehad die in de nieuwe regels overwinningen hadden gepakt en ik had ze niet op het moment dat de nieuwe regelgeving er was, noem het pech. Ze kregen niet waar ze recht op hadden, wie weet werkt het in de toekomst nog eens een keer mee, eerst maar eens flink mijn best doen, begin toch met een flinke achterstand toch? Beetje underdoggen en dan niet geheel verbaasd kijken als het wel lukt, zie je wel, ik zag het al aankomen, jongensboekscenario's zijn voor anderen. Na de race in Monaco gistermiddag gelijk doorgeschakeld naar de volgende grote race, de Indy500. Je moet er van houden natuurlijk, al dat traditionele gedoe vooraf, vlaggen, vliegtuigen en groots machtsvertoon. Kijk er ieder jaar toch naar, vaak de echte spanning aan het eind, zo ook nu, na achthonderd kilometer met twee tiende verschil de overwinning. Namen die een keer per jaar op het scherm komen, dit vier bochten circuit al meer dan honderd jaar een belevenis op zich met bijna een half miljoen mensen op de tribunes is dat wat. Naam die er boven uitsteekt is toch echt wel Will Power, wat moeten zijn ouders een vooruitziende blik gehad hebben? Denk niet dat mijn kids er blij van zouden zijn geworden..


Zondag 19 mei - Mei, mij duurt het veel te lang -

Prachtig weer dit weekend, de ochtendmist even doorbijten en na paar uurtjes snel op de ligbank. Zit op zondagochtend nog op een paar duiven te wachten en dat was niet de bedoeling van het inspelen. Het blijft natuurlijk wel altijd nog natuurlijke selectie en daarmee zal er een reden voor zijn. Van de drie herintredende laatjes, die wel overlevingsdrang maar weinig kompas blijken te gebruiken, zijn er nog twee onderweg, dat was wel wat te voorzien. Alleen dat er twee witringen zich nog niet gemeld hebben is enigszins vreemd. Ook voor hun wel weer een achterliggende gedachte, lees mogelijk niet direct zichtbare oorzaak. In beide gevallen hun laatste grote vlucht vorig jaar niet goed afgerond, onderhuids dan wel geestelijk schade opgelopen. Zo maar kunnen dat dit zich nu in negatieve zin opbreekt op een toch verder normale vlucht. Juist die laatste overgebleven van die jaargang verdwijnen van de hoklijst, het zij zo. Een complete jaargang waar als tweejaarse een flink ploeg van over was, zo de Bermuda driehoek in. Reden dat deze twee er nog wel zaten waren eerdere wel een keer goed op de lijst. Gisteren weer laat begonnen in het kielzog van de rest van de B-poule. Het verschil is nu wel heel helder, als de snelle mannen hun 'eigen' deel op papier hebben, begint de rest van het lokale peloton pas te tellen. Hier gaat nou eenmaal zo als je het wilt zien. Iedere honderd kilometer op de teller erbij, lijkt tien minuten extra achterstand op te leveren, zeker bij normaal echt duivenweer. Er aan wennen is geen keus, als ze dan maar goed komen, en dat was wel het geval. Tenminste zij die wel kwamen uiteraard. En een stuk beter dan vorige week, al waren de omstandigheden ook een stuk eenvoudiger, het peloton langzaamdravers veel minder uit elkaar geslagen. De ouden op middelgrote jongen waren vorige week gestopt met trainen en dan mist de spanning over het hele lichaam. Verder prima in orde ook zichtbaar om de broedschalen, zo ook bevestigd na het mestonderzoek. De jaarlingen hebben nog steeds moeite met de gescheiden situatie, kunnen de ouden niet eens bijhouden. Moet ook zeggen dat die afdelingen aan de oostkant een stuk later pas de zon in het hok krijgen, reden dat zij daar zitten en de ouden aan de westkant, zij moeten het mooie weer maken. De groenringen moeten eerst maar eens laten zien echte marathonistas te zijn, tot die tijd anoniempjes. Die nu nog echt koude afdelingen willen overigens ook prima vliegen, later in het jaar als de zon nog wat hoger staat. Gisterochtend nog druk bezig met nog eens op spinnewebbenjacht onder de pannen en ramen plus luchtinlaten schoonmaken, waren ze wel aan toe. Handen weer aan alle kanten open gehaald aan uitstekende spijkers op vreemde plaatsen. Niet eens zozeer gepoetst voor het publiek op de tribune, als wel voor wat extra zonnestralen en frisse lucht aan de binnenkant. Verder weinig paspoezen aan dit deel. Voordat de ouden thuiskwamen alle schalen met de jongen op de vloer gezet en dat leverde best wat verbaasde blikken op bij de thuiskomers. Moesten ze even omschakelen en weer een methode om de boel te drukken. Had ik al vermeld dat er flink gedrukt wordt en dat het om de rem gaat in dit geval? Best tegen mijn natuur in, en toch nog wat willen leren. Variabele tijden van voeren, laten trainen, geen vast voersysteem, ieder week anders. Deze methodiek wel al eens eerder gehanteerd en dat was destijds best succesvol in het eerste deel van het fondseizoen. Totale anti motivatie. Leerprocessen en doelen, zou zo uit een theorieboek management kunnen komen, leuk voor de auteursrechten, wat je er verder mee moet? Vooral volhouden en doorzetten, anders niet meer dan papierverspilling. Dus door de tegenslagen en tegenslagjes heen, al vaag genoeg? De omschakeling dus, oude duivinnen bij de jongen vandaan en zien of ze weer aan het vliegen krijg, gaat nog een opgave worden. De jaarlingen gaan volgende week de rappe mannen na een paar tellen uit het zicht verliezen op hun eerste dagfond, en mijn vader en mij nog flink wat extra uren zonnebaden opleveren vermoed ik. Geduld en blijven ademhalen, zo op de mountainbike naar de hokken, rechtop in de wind... Zou Jim dit ook lezen of rent die nog steeds met zijn vlag door de tuin rennen denk je?


Maandag 13 mei - Het was zo'n weekend -

Valt nog weinig te klagen over het weer, ondanks al weken weekend voorspellingen waarbij het lijkt of de wereld vergaat. Bij de zuiderburen zitten nieuwe bestuurders op het pluche die geen gelegenheid laten lopen om een masterclass egofietsen voorbij laten gaat, micromachtsvertoon. Uitstellen is gemakkelijk en het klapvee juicht toch wel mee, schijnbaar veel glazen bollen daar. Hier niet veel minder trouwens, kijk maar eens op Facebook als er uitgesteld worden, allemaal blijdschap, allemaal duimpjes en smilies, en ja vooraf heb je altijd gelijk zo. Gewoon inkorven, rijden en dan maar kijken of het weer zich aan ons aanpast. Eindelijk dan weer de ouden de mand in, pas voor de tweede keer dit jaar, dat drukken is wel echt doordrukken en het thuiskomen lijkt helemaal nergens op. Op de lokale uitslag lijkt het nog wel mee te vallen, is logisch ook met vier programmaspelers en voor de rest avondvierdaagsevliegers, uit onze eigen mond de gevreesde B-poule. Niet dat we die officieel hebben, in een ver verleden wel, we vieren het wel op deze manier, lokale ludiekiteit. We hebben in ieder geval wel vergelijkingsmateriaal en gegroepeerd omhoog kijken en tijdens het wachten tot maar afvragen of ik ze eigenlijk wel ingekorfd heb? Op weduwschap konden ze in het verleden nog wel redelijk en soms goed meekomen, met jongen in de schaal toch heel anders. Ben nog een beetje sportman, een positief verassinkje zou wel grappig zijn, zit er totaal niet in. Alle snelheid is ook echt wel uit de hokken geselecteerd. In het verleden nog wel eens een halve snelle of Belgische dagfond in de vliegploeg die zich van voren wisten te melden. Als je ze maar vaak en ver genoeg speelt verdwijnen ze vanzelf van de hoklijst, maar net wat je prioriteit is. Bij de jongen zitten wel een paar vreemd gekruiste experimenten, alleen verhuizen die na het seizoen naar de eilanden van de eeuwige lente om daar het strijdperk over zee te betreden. Zover is het nog lang niet, eerst maar eens uitvinden of er een goed kompas op zit. De jaarlingen en laten lijken het weduwschap op te pakken, hun plaatsje gevonden en de rust neemt de overhand. Kwamen niet voor de eerste oude, daarna wel vlot achter elkaar en voor de avonduren allemaal terug op het hok, zelfs nog een laatje in de plus, zeker een paar weken uitverhuizen geweest. Ze worden niet getoond, zo uit het hok de mand en bij thuiskomst de beloning. Deze week nog een keer op de midfond en dan volgende week donderdag alle groene ringen richting de dagfond, kijk ik nu al naar uit. De oude op jongen wilden vorige week nog wel aardig rondjes maken, alleen van beide ploegen op het laatst een handvol die zich later meldde. Die hebben ergens een natuurlijke snackcar gevonden, het zand aan de snavels. Het is al zo, nestspelers zullen het herkennen. Zij die ze hele middagen los hebben en 's avonds de vlaggen er onder doen eens ze verzadigd zijn. Ik kende het niet van de mijne, op weduwschap geen last van, dus ga ik er maar vanuit dat heb binnenkort weer gebeurt is. Denk dat ze het bij het grootbrengen van een ronde laten vorig jaar hebben opgepikt, het zal. Vorige week de duivinnen ingepakt en stuk gaan rijden, toen trapten ze er nog in, de tweede keer duiken ze gewoon naar beneden en doen wat ze deden. Mocht je zelf denken goh wat trekken die nestduiven van mij, of er traint één of kleine groepjes alleen, dikke kans dat die zij ook gaan snacken. In een ver verleden op de Ponderosa een ploeg weduwnaars overgenomen die leken flink te trekken, zo nu en dan één die knetterend overvloog. Tot de ontdekking kwam dat ze bij de IJssel wat lekkers konden vinden dan wat hun allemaal aangeboden werd in het hok. Die ploeg raakte razendsnel gedecimeerd onder het nieuwe regime. Kijk er alweer naar uit dat ze weer op weduwschap zitten, nog even doorbijten. Het doel ligt later dit jaar, dus, drukken, drukken en voorbij de horizon blijven kijken. Toch nog een jammer maar helaas op de midfondvlucht van zaterdag. Ben je blij met alle groene ringen, en dan komt de downer, als je persoonlijke favoriet bij het uitdraaien van de klok niet op de lijst staat, toch een knoopje in de maag. Zondagochtend nog enigszins hoopvol als een nog enthousiast jeugdlid naar de hokken, en? Helaas de schuifjes konden onsuccesvol gesloten worden. Had hem graag bovenaan de lijst richtig Catalonië gestuurd, heel langzaam krimpt die lijst wel. Vorige week nog een vierjaarse zo van het hok verdwenen. De op papier zuivere fondduivin die niet had opgelet in de opleiding en juist op de korte vluchten regelmatig van voren wist te eindigen, is niet meer. Al jaren zo in deze toch wel ruige omgeving, zodra ze het vierde levensjaar nog in de buitenlucht doorbrengen, dan passeert de houdbaarheidsdatum wel extra snel van de verpakking. Vandaar vaak de keuze om de driejaarse beteren een beschermd onderdak te geven en voor hun nazaten te gaan. Daar wist die Bredero niks van. Vooruitkijken dan maar, nog wat clichés en werk aan de winkel, op naar beter. Of had je liever een groot succesverhaal gelezen hier? Beter blijven bladeren in papieren of digitale droomwerelden van anderen dan..


Dinsdag 7 mei - Net even anders -

Net mijn vingers uit de stuurvasthouding moeten halen, gekromd door de mij iets te frisse tegenwind, best te doen overigens. Scheelt ook een stukje zweten, denk ik. Blijft ook best een mooi rit van huis naar hokken door de bossen van Gaasterland, had ik al eens uitgelegd dat het qua omgeving hier prima te doen is? Niet verder vertellen, straks komen er nog allemaal toeristen naartoe voor hun rust, onze rust weg. Bossen, strand, meren, fiets en wandelpaden, wel veel Friezen hier, dus.. Toch maar besloten afgelopen week om de jaarlingen alvast op weduwschap te zetten, konden ze niet echt waarderen, lieten ze zaterdag uit protest gelijk maar zien, mij laten wachten. Nog een keer een handvol duivinnen met eieren als lading zag ik toch niet zitten, ook al was ik ze van plan tegelijk met de ouden te scheiden. De trainingen ook alvast daarmee aangepast, duivinnen naar de middag en de doffers naar de avond. Dat gedrein met duiven van de nesten pakken die vervolgens alleen maar naar binnen willen, helemaal de bevestiging dat nestspel niet meer iets voor mij is. Tegen heug en meug mag een ander aanspreken, besteed mijn tijd graag aan minder intensief tijdverdrijf. Dus de jaarling duivinnen tegelijk met de oude duivinnen op de middag naar buiten, zonder doffers, en gelijk wordt er gas gegeven zonder dat ik er wat voor hoef te doen, kijk dat past mij een stuk beter. Dat ze nog niet helemaal als één team trainen kan ik mij voorstellen, beide ploegen op een ander systeem, andere mengeling voor de neus geeft verschillen in de lucht. Denk je dat de inhoud van de voerzak geen verschil uitmaakt, denk dan nog maar eens goed na. Ga maar eens met je pens vol varken hardlopen, succes. De doffers tegelijk in de avonduren doen het ook prima, en als het bevalt wordt het zo doorgezet. Geen nestdrang en vrij in het koppie, zou zomaar eens kunnen werken. Zou zomaar eens kunnen zijn dat ik dit veel eerder had moeten doen. De twee seizoenen met pogingen om dat nest spelen werd opgepakt vooral, had zeker beter kunnen werken op deze manier zie ik nu pas of al in. Wie weet later als ik groot ben nog maar eens proberen als dit bevalt. Enige die in de weg staat ben je vaak zelf toch? Nog maar niet met het shirt over de pan beginnen juichen voordat de pengel genomen is. De jaarlingen en laten dus vrijdag zo uit het hok geplukt en de mand in, totaal motivatieloos en je zag ze denken, ik mis iets. Dus echt voor het eerst zonder partners, pas bij thuiskomst de beloning. Zal nog wel een paar weken duren voordat ze het begrijpen, eerste dagfond ben ik benieuwd naar. Zat echt naar de lucht te kijken zaterdag met de vraag of ik ze wel mee had? Eerst een laat gemotiveerd doffertje, dan nog wat gaten en ineens uit alle hoeken, toen de lijst natuurlijk allang gevuld was. De week ervoor konden ze leuk meekomen, grote veranderingen leiden tot veranderingen in het kwadraat, vaak niet al te positief. In ieder geval, er was een effect merkbaar. Moet ik het nog over de kou hebben van die dag? Bijzonder dat een paar weken terug niet gestart kon worden vanwege deze temperatuur en nu wel, er zal wel een reden voor zijn, als het maar niet over ego's gaat op de achtergrond. De ouden bewust thuisgelaten, twee weken terug al in gedachte en nu ook maar eens uitgevoerd. Ze waren per slot al een keer in de container geweest en om hun bovenleidingen nu al negatief te laten beïnvloeden misschien niet al te handig. Zeker nu er nog flink wat weken duurt voordat ze richting Spaanse grens gaan. Tijd zat toch? Ook mooi de tijd om nieuwe koppels te zetten voor de winter eenhoksraces, begin juli begint het verzamelen tot en met oktober. Wil je in de winter toch duivensport beleven, dan is dit de ideale gelegenheid. Op eigen naam, vriendengroep of in verenigingsverband, het kan allemaal. Wanneer spring jij op de trein?


Maandag 29 april - Plichtmatige rondjes -

Vanmiddag voor het eerst dit kalenderjaar een negen kilometer ronde op de nieuwe wondersloffen gedaan en dat ga ik morgen voelen. Eigenlijk nu al lastig ogen open houden, heb je hem weer te zwetsen. Het zal, en als je dit rondje gedaan hebt realiseer je in mijn tempo de toch wel prettige omgeving waar wij hier wonen. Vanuit huis door de Waren langs het Slotermeer, rotonde Waterloo en via Trophorne richting Harich, via Lorbourren met opgeblazen spieren over de drempel. Het zal je weinig zeggen, laat ik het anders omschrijven, groene weilanden, een meer, galopperende paarden, schapen met lammetjes, bewust ondergelopen weilanden met variatie weidevogels, langs rijen wilgen die nog niet al te lang ontluikt zijn. Een begeleidende noord westenwind die mij op het grootste deel van de route ondersteund. Bruggetje naar Nijemirdum, waar de jaarse en oude vliegers hun rondjes van een uur ook meer plichtmatig dan vol vuur en enthousiasme volbrengen. Nog geen vast regime, trainingstijden zoals het uitkomt, vroeger of later in de middag, antimotivatie. De ploeg laten is aardig uitgedund en kunnen hun wil niet meer opleggen aan de groep jaarlingen, de stijgende zon laat de hormoonspiegel ontbranden. Daarmee verdwijnt de focus om de omgeving nog verder te verkennen, staartslepen is veel leuker natuurlijk. Vrijdagochtend ineens meer dan een handvol eieren in de jalouziebakken, de geslachten zitten nog steeds bij elkaar mag je hieruit opmaken. Dat was niet echt handig, zag het ook niet aankomen zo massaal. Voordien zo nu en dan links en rechts een eitje dat steeds verwijderd werd, ze zullen toch eens begrijpen dat het niets oplevert? Nog niet dus, en om ze dan toch maar alvast uit elkaar te halen, mij alweer teveel werk en wat levert het op? Mijn doelen zijn nog ver uit zicht, demotivatie het credo. Dus meer dan mij lief was aantal jaarling duivinnen met eieren in hun achterste de mand in gedaan, verre van ideaal. Had verwacht, ach wind onder de staart zo thuis en klaar. Viel toch even tegen, zeker bij deze harde wind. Moet ik nog uitleggen dat onze vliegenisten hier in de zuidwesthoek, achter het IJsselmeer met zuidwestenwind en vliegend vanuit het zuidoosten een hele andere missie vliegen dan op vele andere plaatsen? Zie het als een excuus, een enkele verwarde schoolmeester een bevestiging zien dat wij met konijnen vliegen, allemaal prima. Hun eigen soorten komen hier niet ineens massaal uit de lucht vallen of tonen beter om te kunnen gaan in deze omgeving, dan stelt een mening maar weinig voor. Anders gewoon hier een paar jaar komen wonen en zien of je wel potten kan breken, denk wel dat eerst de bloempotten van de vrouw door de tuin vliegen en je met piepende banden naar vertrouwde omgeving kruipt. En wij? Ach wij leven ermee. Het verloop was niet om aan te gluren afgelopen zaterdag, dagfondvluchten verlopen sneller, gewoon lachwekkend. Lachwekkender is het als je denkt te kunnen oordelen en vergelijken met je eigen veilige omgeving, mooi zo laten. Zien het niet eens als een nadeel, meer een leerschool, als ze het goede maar leren dan, zal vanzelf blijken. De jaarlingen kwamen het beste, voor wat het waard is, zitten ook al paar weken in de mand, de ouden zullen het vanzelf overnemen. De overjaarse zitten op eieren van weet ik veel hoeveel dagen, scherpte zit er bij mij ook nog echt niet op, heb er niet zo op gelet. Wel gezien dat alles bevrucht is, zal wel goed teken zijn dan toch? Een aantal moesten er best voor werken zaterdag. Lijkt wel mooi wind achter, bocht om naar links en dan terug tegen windkracht zes versplinterd het pakt tot eenlingen, prima toch. Open deur, hoe langer ze van de rugwind genoten hebben, hoe langer ze moesten wroeten om heel thuis te komen. Bij het lichten van de klokken misten nog meer dan een mand vol, die één voor één toch thuiskwamen. De ouden, op een na, zaterdagavond terug, nu maandagochtend de laatste voor het hok gevonden, tot grote opluchting van zijn eigenaar. Jaarlingenploeg compleet, duivinnen met extra last hadden het wel lastiger dan hun eega's, vandaag nog een laatje die eigenlijk niet mee had gemoeten. Mag zich later dit jaar na een herstelperiode weer eens bewijzen, tijd zat, genoeg karakter getoond. Jongen beginnen al aardig te toeren, ploeg lijkt ook op aantal, had ik al vermeld dat de scherpte er nog niet op zit? Zou het nog lukken denk je? Nog een rondje, nog een rondje...


Zondag 21 april - Mooi potje -

Volgens mij heeft de duivensport gisteren collectief een prachtige dag beleeft, of je ploeg moet al niet op stoom geweest zijn, beetje tegengevallen. Open deur natuurlijk met dit weer wachten is waar we het voor doen, kijken of ik nog wat clichés kan weven door mijn gekrabbel. Vanochtend al mooi vroeg op de mountainbike naar de hokken om te constateren dat er na 14.30 gistermiddag geen veer meer bijgekomen is, en zo verging het de vorige twee vluchten ook al, iets bijzonders. De ploeg laten wordt iedere stap ingekort, je kan het leren noemen, of ze het goede leren is nog maar de vraag. Ze hebben het echt lastig, of dat door de aanhoudende oostenwind ligt, zou zomaar kunnen, ze blijven maar via Noord Holland terugkomen. Terwijl de jongen net geland waren kwam er nog een laat doffertje terug uit de richting van het IJsselmeer, halve staart eruit. Zou het wel mooi vinden als er zich nog wat melden, als ze dan maar vlot herstellen, volgende week moeten ze de mand weer in. Na een Deventer en Kalkar zou je denken dat ze toch wat leren en gemakkelijker thuis zouden komen? Blijkbaar zitten kwaliteit, talent, zelfvertrouwen en oriëntatie toch nog steeds niet op lijn. De jaarlingen komen best aardig, zitten met de laten in dezelfde afdeling, doffers en duivinnen nog door elkaar, puur gemakzucht en voor dit kattengespin nog geen reden om te veranderen. Wel krijgen ze alvast de Start en Athletic mengeling om ze vliegklaar te maken, kunnen ze wennen en ik aanpassen waar denk dat het nodig is, blijven leren. De oude vliegers zitten bijna een week op eieren, hier ook weinig reden tot haast nog. Volgende week voor het eerst de grote mand in, zit die maar alvast in de vleugels. De week daarna zitten ze op heel kleine jonkies, nog maar zien of ik ze dan wel of niet speel, daarna een paar weken achter elkaar en kilometers maken, richting? Meende dat het aardig rustiger met de rover aan het worden was, viel toch even tegen. Het blijft nog wel altijd een rover en die blijven leren. 's middags de ouden eruit, duivinnen als groep naar buiten en dan de doffers van het nest halen, één voor één naar buiten. Dat bleek voor het eerst niet handig. Ik had de dag na delict door toeval wel een aantal grote zwarte pennen zien liggen, maar verder geen acht op geslagen, ik miste toch geen vlieger op dat moment? Het toeval veroorzaakt doordat er een ransuil in de boom achter de hokken zat en die ging niet aan de kant van mijn geklap. Een bal werkte na drie pogingen beter. Dacht eerst tot mijn blijdschap dat het een oehoe was, google zei toch wat anders. Dan het moment dat ik de doffers van het nest zou halen en een bak leeg bleek te zijn, kon alleen gepakt zijn op het moment dat hij net buiten gezet was, daarna is er geen paniek geweest, geen van de ploeg die het heeft zien of horen gebeuren. Die van mij broeden achter karton, zie niet altijd of de nesten bezet zijn. Het kwartje viel meteen, een vijfjaarse zwarte doffer met geplande bestemming Catalonië vermist. Een prachtige maar redelijke vlieger, toch had ik graag geweten of hij de echte eindbestemming met succes zou kunnen afleggen. Keer of wat bij de Spaanse grens gelost en veilig thuisgekomen, wordt je 10 meter van je nest gepakt, wat een einde. Zijn plaats zal worden ingenomen door een reserve tweejaarse die nog steeds los tussen de ouden zit, redde zich prima. Waarom een reserve? Kwam gewond thuis van de eerste dagfond vorig seizoen, herstelde, vitessevluchtje mee en zo naar Bergerac. Deed er wat langer over dan de anderen, mag je ook verwachten, kwam er wel door en nu maar eens kijken of er vliegers kwaliteit op zit. Liggend op de reservebank nog herstellen van mijn juist afgeronde fietserij. Had mijzelf te pakken, dacht ach het is mooi weer, pak het slingerfietspad door de bossen een keer. Dacht de goede afslag gepakt te hebben, alleen een zandpad? Te vroeg dus, en het zandpad veranderde in een niet te fietsen woestenij, kruipend vooruit, volle bak in het zweet. Was blij na afslag links alsnog het verharde pad te vinden, dacht door zuurstofgebrek zelfs de paashaas met mandje eieren op de rug mij aan te zien moedigen. Aardige vent trouwens. Voordat ik mijn plaats op de reservebank opnieuw ga bezetten, balletje trappen kijken en zien of Mattieu de Limburgse bergen nog eens zegevierende over komt, zo nog maar eens naar hokken. Kijken of er nog een winterkampioen zich gemeld heeft en de ouden een uurtje laten toeren. Nog wel één voor één van het nest, wel als groep naar buiten en er bij blijven, opletten en wie weet klappen in je handjes blij blij blij, aanpassen als een rover dus. Zal toch wat conditie op aangebracht moeten worden, nog een lange weg, alle tijd van de wereld, de rem er op, heb ik nog wat clichés vergeten?