Sjaak Buwalda

KLADBLOG

 

 




t P> Maandag 7 oktober - Duurde eventjes -

Ja ik weet het, je hebt er even op moeten wachten voordat hier wat nieuws verscheen. Buiten het vliegseizoen staan er wat andere onderdelen hoger op de lijst, afgelopen weken best wel wat drukjes, iets met hooi op een vork. In ieder geval, de hokken zitten al een paar weken dicht en dat schept al wat rust bij zowel het gevleugelde volk als mij hun voervoorziener. Na terugkomst van de finale van de Algarve Golden Race de late jongen bij de vliegers weg gehaald zodat ook zij vol de rui in, wat direct opgepakt werd. Deze laten gaan dit jaar naar winter eenhoksraces, er is een mooie ploeg jongen overgehouden welke voldoende zou moeten zijn voor de aanvulling en opbouw van het vernieuwde team. Dan geen behoefte om weer een winter bezig te zijn met een ploeg laten, daarbij deden de laatjes het twee edities terug prima op de Derby Arona Tenerife, dus nog maar eens proberen of ze goed over de zee kunnen komen. Eind van deze maand kun je overigens nog aanleveren voor zowel Tenerife als de Corabia Winter race, mocht je in de wintermaanden ook graag duivensport 'op afstand' zou willen beleven. De vroege jongen zijn direct na de laatste natourvlucht gelijk overgezet naar het jaarlingenverblijf waar ze aardig aan gewend lijken te zijn. Meestal blijven ze een maand binnen zodat ze de rui kunnen afronden en voldoende tijd krijgen om te settelen in hun jaarverblijf. Het is een frisser hok met meer zonuren dan waar ze als jong verblijven, noem het een hotelupgrade. Als het net als vorige jaar gaat, dan is de eerste keer buiten voor een deel nog wantrouwend omschakelen, de dagen erna steeds rapper naar binnen in de nieuwe afdeling. Het is letterlijk een draai vinden, een andere manier van landen dan wat ze gewend zijn. Anders over de hal tussen de bomen in een lange glijvlucht, en nu als oude duif een scherpere duik naar beneden of met een halve draai, met het draaien van de wind kiezen ze ook steeds een andere manier, hoek van invliegen, logica. Safety first. Het voeren ook zo eenvoudig mogelijk met alles aan de Premium Rui mengeling, twee keer per dag voeren en drinktorens met schoon water, regelmatig Siegergrit en Vispumin verversen, baden in het weekend en de rest moet de natuur doen. De witte jas heeft geen bijzonderheden gevonden dus vol goede moed op naar het kweekseizoen. In tegenstelling tot de meeste zware fondcollega's mag ik wel graag vroeg beginnen met de kweek, begin half december beginnen bij mij de hormonen al weer op te spelen. Je zou er niet aan denken met de eerste koude nachten en kale duiven, toch alweer vooruitkijken naar nieuwe koppelingen. Nog wat nieuw kweekmateriaal uit de ren selecteren voor de tweede ronde, mochten ze er dan al klaar voor zijn, gewoon wachten tot ze aangeven dat ze er klaar voor zijn. Zo niet, dan in de zomer maar een plaats geven, de oudere generatie met regelmaat vervangen. Heb het niet zo op oudere kweekduiven, ook al zijn er legio voorbeelden van op hoge leeftijd nog prima vliegers te leveren. Bij het eerste signaal dat er roest in de pijp zit dan is veelal niet meer veel nodig om een plaats vrij te maken voor vervanging. Heel bijzondere mogen nog een verplaatsing naar het bejaardenhokje maken, kunnen zich nog vermaken en dagen slijten in de zon. Nog een handvol vliegers naar de kweekstal doorverwezen, zij die nog wel mee konden komen in de seizoenen die een stuk beter hadden kunnen verlopen, jezelf niet voor de gek houden en wel de positieve punten meenemen. Ook zulke vliegers kunnen prima betere jongen op de wereld zetten, als je maar oplet wat het bij een ander wel of ook doet. Heb het niet zo snel koud, en na een paar dagen in de Portugese zon valt het nog niet mee om te wennen aan deze verhelderende frisheid, de kachel springt zelfs regelmatig aan. Was wel weer een leuke belevenis met vooral steeds meer landgenoten die de trektocht naar de finale veelal in groepen bezoeken. Op het vliegveld zie je de groepjes mannen met weekendtas al op afstand aankomen. In hun bagage regelmatig de poloshirts met daarop gedrukt de teamnamen, prachtig gezicht bij de finale al die clubkleuren. Donderdagmiddag het inkorven ook eens meegemaakt met daarbij al een tent vol bezoekers met gezichten strak richtig schermen waar de ingekorfde finalisten stuk voor stuk in beeld komen, zoeken naar de eigen talenten. Vrijdag een soort van rustdag met bijeenkomst van de agenten en sponsoren uit verschillende landen en op de avond nog een welkomstdiner, dit steeds in andere strand eetgelegenheden. Op zaterdag dan de finale, vele bekenden begroetten, winnaars feliciteren, in de volle zon, het kon minder. Wel inspannend uiteraard en met zoveel positiviteit om je heen wel motiverend. Op de avond het galafeest of prijsuitreiking het einde toch niet gehaald, oogjes gingen al toe. Zondagochtend naar de veiling van de nummers 30 tot 60 en zonder nieuwe aankopen terug naar de rand van het zwembad zodat er nog een stuk van Max zijn verrichtingen kon volgen. De put der út kan ik je meegeven. Na thuiskomst wennen aan de toch wel wat mindere omstandigheden en terug in de routine, op naar het winterseizoen.


t P> Vrijdag 20 september -Kruistocht in spijkerbroek -

In een tijd dat ik veel meer las, voor het digitale tijdperk, toch niet zo ver gekomen met het bladeren in dit verplichte leesvoer. Onder het bed verdwenen en retour bibliotheek volgens mij. De filmversie volstond een dertig jaar later, scheelde een toch flink wat uren en de uitkomst van het verhaal bleef toch hetzelfde. Luiheid blijheid. Ken je het boek niet, dan heb je zeker duiven, zelfspot. De moderne uitgave, lees klimaatspijbelaars zie je vooral bij onze zuiderburen, maar ook in kind-soldaat-klimaat-reclames in ons eigen land. Zouden ze doorhebben gebruikt te worden in het kader van het Bambi effect? Vooruitgeschoven aaibaar grut met in steen gehouwen waarheden, onontkoombaar. Let in zulke situaties vooral op wie er het grootste belang bij hebben, op de achtergrond, en hetgeen niet verteld of vermeld wordt. De kunst van het weglaten, goochelaars in woord en geluid... Kinderen voor kinderen jeuk is er niks bij. Plaatsvervangende schaamte eens op leeftijd, als een foute tatoeage op je hersenschors. Vreemde intro? Trek het gerust door naar onze eigen sport, hobby, tijdverdrijf. Het seizoen is koud voorbij en de stenen tabletten worden op de grond gesmeten om vervolgens naar eigen believen opnieuw in elkaar te frutselen. De kruisvaarders in onze sport struikelen schreeuwend over elkaar om de boel te veranderen. Regels moeten worden herschreven, vliegprogramma's door de mangel, grenzen verlegd, beperkingen, beperkingen, beperkingen, opgelegd door beperkt...? Eén demagoog op de achtergrond is er nodig om de volgende massa in beweging te krijgen, als het maar herkenbaar is, wiens belang? Was het maar alvast april. Wat een wintervertier, zoveel verspilde energie, de eigenbelangen druipen er vanaf. Kan ik zo aan meedoen, en toch laat ik het grotendeels graag aan mij voorbij gaan. De wolven huilen, bij velen denk ik op te kunnen maken dat ze in de toekomst kunnen kijken. Bevreemd mij vaak dat ze dan nog lang niet binnen zijn? Als je toch zo'n vooruitziende blik hebt toch? Ik zeg drie zondagen Duindicht en nooit meer werken, de waarheid hard en realistisch, geen Jomanda talenten dus doe maar niet net alsof. Veel gespartel, de wraak tegen de groten spat er vanaf, of zou dat gezichtsbedrog zijn? Messen worden geslepen, hoop gevestigd, of het er beter van wordt, we zien het vanzelf. Er wordt toch hoofdzakelijk voor eigenbelang gekozen, doe ik dan maar aan mee. Toch zit er wel een Brexit gevaar in. Dat een grijze generatie die binnen niet al te lange periode de brui aan de sport geeft, een beslissende stem heeft voor de toekomst van de toch weinig aanwezige jongere generatie. Het ledenbestand is kopzwaar, de hoge leeftijdscategorie heeft de overhand en in een democratie tellen nou eenmaal alle stemmen. Of dat nou zo handig is? Zou er rekening mee gehouden worden denk je? De laatste slag of stoot, zou liever naar degenen luisteren die over tien jaar nog steeds meedoen, hun toekomst toch? Maar terug naar de vliegende brigade, de ontwikkelingen in Nijemirdum heb je toch een tijdje moeten missen door een vastgelopen agenda. Willen is één, kunnen nog een ander verhaal. Had de twee voorlaatste vluchten voor de jongen zelf niet kunnen meemaken door een bezoek aan een finale en een bedrijfsuitje. Dus uitkijken naar de laatste natourvlucht, de vooruitzichten geweldig alleen geen fan van de losplaats. Had nog wat pluche zitters proberen te overtuigen dat we echt wel naar een meer vertrouwde losplaats westelijker konden gaan, mocht niet baten. Mooi voor onze buren dat zijn graag die kant op willen, aan de andere kant als het niet hoeft wat hebben we aan die kant van de grens te zoeken? Er ligt een rapport dat die kant op lossen een groot deel van de lossingen later moet plaatsvinden door de bergen en dalen met bijbehorende laaghangende bewolking, lees mist. Hebben onze buren nog nooit van gehoord zo bleek. En nee ik heb echt niet de TomTom van onze chauffeur gesaboteerd vorige week, wel grappig al moet hij zich beroerd gevoeld hebben. Kan gebeuren en wie weet betaald het zich ooit nog in ons voordeel uit. Kon eindelijk met eigen ogen de jonge garde weer eens zien arriveren. De week ervoor waren ze echt de allerlaatste van de club en de thuiskomsten zinden mij allerminst. Ondanks regen op de vlieglijn allemaal droog thuis en weer een paar die de weg naar huis niet terug wisten te vinden. Nu vanuit Duitsland veel korter op de snelsten en toen lokaal de teller op dertig stond, hetzelfde aantal op de eigen hokken. Dat aantal steeds een uur na de eerste, zo ook nu, en daarna de druppelstand en aan het einde weer een paar die de thuishaven niet wisten te bereiken. Wat kun je er aan doen, of gewoon natuurlijke selectie? In ieder geval een mooie ploeg overgehouden, paar onder het streefgetal, aan de andere kant het is maar een getal en de natuur heeft haar eigen rekenmethode. Mogelijk een van de mooiste momenten van het jaar, het overzetten van de jongen naar hun jaarlingenverblijf en via het ringnummer uitvinden welke koppels de nieuwe talenten geleverd hebben. Ieder jaar een paar koppels die complete teams afleveren, vaak uit die koppelingen de extra's op langere termijn. Daar heeft van begin af aan alles geklopt, doe mij die maar. Ieder jaar anderen, verfrissing. De nieuwe jaarlingen mogen eerst een maand wennen aan hun nieuwe omgeving, vertrouwen opdoen voordat ze weer naar buiten gaan. De meesten nog twee pennen ruien en dan klaar voor het nieuwe seizoen. Nog een keer onder de microscoop, een paar weken Rui mengeling voordat er voor een lange periode wordt overgeschakeld op Rust. De ideale mengeling voor de wintermaanden, bij de juiste hoeveelheid niet dik worden en toch goed aanvoelen. Naast de witte jas ook de mening opgezocht van de self made bioloog met een natuurlijke oplossing voor moderne problemen, onder dezelfde vlag waar ikzelf present ben. Kwestie van leren, blijven leren en verschillende benaderingen open voor observatie houden. Ooit verklaarde een witte jas dat hij het maar niets voor al die probiotica benaderingen, het kwam toch allemaal op de microscoop en poeders als oplossing aan. Tot hem voorgehouden werd dat tegenover de antibiotica toch ook de beurs gevuld kon worden met probiotica. Niet al teveel later stond de vitrine volgepakt met beide, logica komt wel eens wat later binnenvliegen. Dus volgen en ogen open. Was weer een leerzame middag tot beider genoegen, een aantal vermoedens werden ongevraagd bevestigd, de oplossing nabij denk ik toch. Het ene niet uitsluiten, het andere niet boven het ene plaatsen en het voordeel van beide nemen. Vaag of logisch, mag je zelf invullen. Nog een paar dagen heerlijke nazomer warmte mogen genieten, nog gaan kijken bij de inmiddels niet meer zo taart vluchten, toch nog wat te kijken. Op naar de finale, meer, zon... Al lekker fris op de vroege ochtend, veren vliegen om de oren, prachtig toch?


t P> Maandag 2 september - Gaat nog ergens op lijken ook -

Was toch wel een verschil afgelopen zaterdag tussen een 200km en 450km vluchtje zo te zien. De mijne hebben het wel wat gehad met vliegen, vanochtend nog een half uurtje en ze hadden het wel bekeken. Het pak laat het niet meer toe, geen reden om ze thuis te houden overigens. Las van een grootheid uit het verleden dat hij de jonge duivenvluchten te vroeg vond en de natour te laat en dus zelf maar was gaan rijden, of dat nou de oplossing is? Ja het hok vol volgend jaar en uiteindelijk zullen de echten wel opstaan, en je kunt wel eens een heel vervelend voorjaar krijgen. Maar goed tot dat moment wel veel voorpret. Heb ervoor gekozen om de langzame route maar te nemen, gewoon week op week een nacht mand en volgende dag paar uurtjes losmaken van de grote groepen. Komen steeds één voor één thuis, prima tot het middaguur en daarna strompelend. Heb ze al twee zaterdagen zelf niet zien thuiskomen, mijn vader neemt de honneurs met graagte waar, verdenk hem er zelfs van liever zonder mij te wachten op de jonge gladiatoren. Gaat mooi in de stoel liggen wachten, fluit ze binnen of ligt languit in de wachtruimte met open deur de commando's op afstand te geven. Veel fanatieker met tellen dan ik. Zelf behoorlijk wat onderweg geweest, even op adem komen voor zover dat kan. Vorige week met voor eerst de oostenwind laten meemaken en toch nog een paar onderweg. Een in een naburig dorp opgehaald, kon zo van de grond worden gepakt, pootje gebroken en vermoedelijk een mini leeuw ook nog eens gaan plukken. Hij zit apart in de herstelruimte, eet alweer goed, maar eens afwachten of hij zijn andere stelt ook weer gaat gebruiken. Ze krijgen de kans om te herstellen, laat mij op dat gebied graag positief verassen. Van deze zaterdag is er nog één onderweg, was vorige week niet mee en de week ervoor de eerste, zeg het maar. Kreeg vorige week bij het inkorven een snavel in zijn oog, zag het toevallig het net toen ik de manden zou inladen. Zijn geluk of juist zijn pech geweest? Een andere herintreder van drie weken terug is er wel gewoon, die kwam met die halve orkaan met een enorme bult thuis. De tijd gegeven om tenminste zo goed mogelijk te herstellen, zit nog wel wat een restbult, toch ging ze iedere dag mee naar buiten, gewacht tot het pak weer dicht was en nu dus weer officieel vliegenist. Bij het tellen was de ploeg wel compleet en vermoed gezien te hebben wie zich stiekum gisteren een weekje te laat alsnog heeft gemeld. We hadden het er zaterdag nog over, de vale miste ook nog de week ervoor. Had maar één vale dus dat valt dan uiteraard ook wat meer op, mijn vader zijn voorkeur voor roden in het achterhoofd. In mijn jeugdlidhoop nog een bakje voer op de landingsbaan gezet voor de nog onderweg zijnde rooie, en de vale had vanochtend al flink zijn best gedaan om die leeg te kauwen. Zo lijkt het erop dat we toch een leuke ploeg jongen gaan overhouden. De nakomers, wandelaars, padvinders, ze mogen allemaal nog twee keer de mand in. Ze kunnen volgende week nog een keer twee nachten mand doen, ben er nog niet over uit, zou het wat uitmaken denk je? Ze gaan volgend jaar toch nog in de leerstand en op die vluchten gaan ze echt de concurrentie met de snelle mannen niet aan, dus.. De jongen die verder moesten, niet die van mij dus, hadden het een behoorlijk stuk zwaarder afgelopen zaterdag. Denk te hebben gezien dat er nog wel een deel aan de wandel was voor het vallen van de nacht. Vernam dat in andere afdelingen die nog een uur verderop gingen lossen ze nog langer mochten wachten op aanvulling. De kaarten laten wel warmtefronten zien en er werd ingefluisterd dat er een enorme piek aan magnetische storingen zou zijn, zou zomaar invloed hebben kunnen gehad al ben ik niet de specialist. Toch zijn er hele groepen die wel normaal de thuisplaat kunnen vinden, doen die het op de dag beter, mogelijk de wandelaars wat meer geleerd, mooi dat we er zo weinig van weten toch? Zij die claimen het te weten niet gelijk vol in hun snuffert uitlachen, mooi laten uitpraten, jaknikken en dan pas achter hun rug proestend van de barkruk tollen. Ik mag ook regelmatig terugkomen op een uitspraak of waarneming die toch niet helemaal correct was, niks mis mee, de criticasters ook weer wat te lachen toch? Vanonder de microscoop is de kweekstal goedgekeurd, wel een prettige gewaarwording zo in de rui. En alsof het bekend worden van de uitslag voor de kwekers een startsein was, lag er bij thuiskomst een enorme lading matrasvulling te wachten op opgeruimd te worden. Ook al schijnt niet bekend te zijn wat de rui exact laat doen starten, hoef je er ook niet druk om te maken, als het goed is gaat het zo los zonder onnatuurlijk gedram. Zag dat de eerste schalen bij de vliegers er ook al lagen, zie het maar als een beloning van het afgelopen seizoen naar het volgende seizoen. De rui wordt daarmee wel uitgesteld, enigszins tegenstrijdig met het oog op de toekomst moet kunnen. Zou het invloed hebben op de rui in het komende vliegseizoen denk je? Ouden op nest mogen deze keer binnen blijven, mogelijk niet helemaal verkeerd gezien. Tijdens het wachten zaten op gegeven moment drie jongelingen voor de ingang en dook de vrouwelijke kromsnavel er tussen volgens de waarnemende wachter, naar eigen zeggen waren de stembanden er bijna uitgebrult, het hielp wel. Signaal oppakken en voorlopig de vliegshow maar wat beperken, mogelijk heeft de jonge garde het al geweten en zich aangepast aan de plaatselijke omstandigheden, maar volgen dan.. past mij wel, adem in adem uit..


Dinsdag 27 augustus - Who Dares Wins finale 2019-

Als toch behoorlijk fanatiek deelnemer aan het niet meer uit de sport weg te denken eenhoksracen, werd een paar jaar terug al de aandacht getrokken door de in Engeland gehouden Who Dares Wins race. Channel racing, lossen in Frankrijk en vliegen over het Kanaal, is echt wel een dingetje daar aan de andere kant van de plas. Als er dan ook nog eens een eenhoksrace gehouden wordt waar deze natuurlijke horde genomen moet worden, dan heeft het evenement ook al snel mijn aandacht. De eigenaar van de race, oud professioneel bokser Gary Tomlinson begon zijn project alweer vijf edities terug in 2013 en heeft met tomeloze inzet deze race gemaakt wat het vandaag is, de meest belangrijke eenhoksrace op het eiland. Derbyshire, een prachtige groene omgeving zoals je die ongetwijfeld kent van Engelse tv series. De oostkant van het hart van de Engelse duivensport, daar waar in vroeger dagen duivensport de sport van de werkman was. Grote steden als Nottingham en Derby in de nabije omgeving, het kleine plaatsje Blackbrook als thuishaven van dit evenement. De hokken bovenop een heuvel op het terrein van een typisch Engelse boerderij, het uitzicht op grote bomenwallen. Een vergezicht naar het zuiden, daar waar de vleugels bijeen knijpen komend van de trainingen en races. Als je de resultaten van zo een uitdagende race op de voet volgt en vervolgens van de eigenaar de uitnodiging krijgt om betrokken te worden in het evenement, is de keus niet al te lastig. Voor het eerst zouden rood wit blauwe gevleugelde talenten naar het strijdtoneel op het eiland gestuurd worden voor de confrontatie met de lokale favorieten. Een handvol landgenoten durfden de strijd aan en voelden zich geroepen voor deze eerste deelname vanaf het continent. Halverwege april vertrokken hun gevleugelde favorieten richting Engeland voor hun opleiding richting de grote finale over het kanaal. Voor degenen aanwezig op facebook; als er ooit een evenement is waar je vrijwel dagelijks informatie wenst te lezen over het reilen en zeilen van de race, like dan de Who Dares Wins pagina en je krijgt een prima inzicht wat er allemaal nodig is voor het organiseren van zo’n evenement. Van de binnenkomst van deelnemende duiven, voorstellen van de deelnemers, het uitwennen lees ‘trapping’ per groep duiven, het africhten in groepen van kort afstanden, het handbaden van de laatkomers, tussenstanden van de poulegelden, alle informatie swiped zo je kant op. Het weer in Engeland is een uitdaging op zich, om daar een goede weg te vinden in het juist lossen op de races heeft behoorlijk aandacht nodig. Zo ook in de voorbereiding van deze race. Een paar keer moest er al uitgeweken qua losdatum van de Hotspots, en de soms snel veranderende omstandigheden werkten niet altijd in het voordeel van de organisatie. Na een intensieve periode van korte trainingen kon halverwege juli gestart worden met de eerste van vier hotspotraces, daar waar het prijzengeld verdiend wordt. Op de tweede Hotspot race vanuit Cheltenham wist landgenoot Henk Simonsz al een prachtige tweede stek voor zich op te eisen, prima prestatie tussen al het lokale sprintgeweld. Op de derde Hotspot vanuit Marlborough was het Jos de Ridder die opviel met een prachtige achtste stek. Door het op dat moment slechte weer moest de laatste geplande hotspot uit het programma worden genomen, en kon de voorbereiding op de finale van start. Vrijwel dagelijks werden de jongelingen ingepakt voor trainingen over 50/80 kilometer om ze in de juiste vliegconditie te krijgen. Om de deelnemers goed in het vliegpak te houden werd er zowel verduisterd als bijgelicht. Dan afgelopen zondag 25 augustus de grote finale vanuit Falaise in Frankrijk, op 475 kilometer van de hokken in Blackbrook. Op donderdag al vertrok het deelnemersveld voor de grote reis naar de andere kant van het Kanaal. Falaise ligt goed 50 kilometer van de Franse kust als aanloop naar de grote sprong over open zee. Om 7.30 uur Engelse tijd kon er gelost worden onder prachtige omstandigheden met over vrijwel de hele route een zachte zuidoosten wind. Gedurende de dag liep de temperatuur flink op tot tropisch wat de thuisreis niet eenvoudiger op maakte. Het werd dan ook een lange zit voordat de winnaar zich zou melden. Ondertussen liep gestaag het veld voor de hokken vol met toeschouwers, deelnemers en supporters, allemaal benieuwd naar de uitkomst van de finale. Een prima catering, bij onze buren het zo bekende sportmanship, geweldig wachtweer zorgde voor een prima sfeer in een prachtige omgeving. Alle neuzen één kant op, richting line of flight. Het duurde lang, de schaduwen waren al behoorlijk lang, de zon verdwijnend achter een flinke eik. Tot ineens om 17.49 een schimmeltje begon te draaien en zonder dralen de finishlijn als winnaar wist te passeren. Een luid applaus voor, en opgelucht gezicht bij de organisator Gary, die al zijn inzet beloond zag. De Ierse winnaars Kinsella & Redmond hadden alleen dit talentje aangeleverd en juist die wist de hoofdprijs van 20,000 pond binnen te halen voor haar eigenaren. Ze had voelbaar flink gestreden tegen de elementen en behoorlijk gewicht verloren in haar winnende race tegen 320 hokgenoten. Net binnen of vanuit het oosten kwam de ‘runner up’ in glijvlucht richting de finishlijn die wat meer tijd nam om de antenne te lopen en een pracht positie in beslag wist te nemen. Dit blauwtje van team Trainspotters voelde nog prima aan bij aankomst. Het podium werd enkele uren om 20.29 uur gecompleteerd en daar eindigden de aankomsten van deze zwaarste editie van dag één. Op maandag volgden de aankomsten elkaar een stuk vlotter op, al duurde het tot net voor het eind van de middag voordat de eerste Nederlander zich wist te melden. Vanuit Gary kwam het bevrijdende bericht binnen; ‘just clocked one of yours mate the 290’ . Goed voor een nog prima 31e plek in deze uitdagende race. De ‘Frysian Channel King’ wist in de voorgaande races geen potten te breken, sterker nog nam meer dat zijn tijd om thuis te raken op de kortere vluchten, wat hem mogelijk geholpen heeft in de eindstrijd. Zowel vader als moeder wisten eerder al finale topposities op de wereld te zetten in Saudi Arabië en op Tenerife, mogelijk toch niet geheel toevallig. Een zondagmiddag in de volle zon met sportvrienden van de andere kant van de Noordzee, toch weer een belevenis op zich. Hun beleving van de sport toch weer anders dan hier, ook met veel raakpunten uiteraard. Gokken op de aankomsttijd van de winnaar als oplopende extra spanning, voor zij die doorhebben waar het over gaat. Tien pond inleg en meer dan zeshonderd uitbetaald krijgen is altijd leuk, niet voor iedereen weggelegd. De race was live te volgen via facebook pagina van racingpigeonnetwork.com ,moderniseren van de sport, lees voetbalcommentaar voor, tijdens en na het evenement, analyses, noem het maar op. Er is zeker nog wat te winnen voor de sport, de ontwikkelingen staan niet stil. Volgend jaar gaan wij de uitdaging opnieuw aan. Maar eens kijken of de hegemonie van de eilandbewoners doorbroken kan worden op hun eigen terrein. Aan de inzet van de organisator zal het niet liggen. Een geweldige betrokkenheid bij en respect voor zijn deelnemers, transparantie, uitgebreide informatievoorziening, spreken in zijn voordeel. Wie de schoen past, trekke hem aan, een bokshandschoen mag ook natuurlijk, durf jij het aan?


Woensdag 21 augustus - Naslomer -

Wordt een weekend met volle romige zomerwarmte beloofd, lijkt mij helemaal prima. Ook mooie voorspellingen voor de kanaal landen waarover de finale van de Who Dares Wins komende zondag zal worden gehouden. Altijd leuker wachten met zon op je pan dan water in pint. De jonge garde gaat voor het eerst met toendrawind te maken krijgen, weer een nieuw hoofdstuk voor de padvindersschoolklas. Heb gisteravond het telraam er nog eens bij gepakt en het lijkt er op dat de ploeg compleet is. Zondagochtend nog een rooie gaan halen die was blijven steken voor de bergketens van noord Overijssel, weet alleen niet of die van de zaterdag was of de week ervoor, zo goed let ik ook weer niet op. Had alleen geen gummiring meer om, of dat nou een goed teken was. Hij vloog de volgende dag weer gewoon in de ploeg en vrijdag krijgt hij een nieuwe kans om het kompas te rechten. Zo zijn ze twee weken naar het oosten geblazen, zaterdag wordt het IJsselmeercrossen toch tenminste voor een groot deel van het peloton. Zal wel geen windkracht acht blazen, toch nog wel wat peddelwerk, ervaring opdoen. Zal ook niet op topsnelheid gaan, de rui is al mooi opgeschoten. Wie weet helpt dat nog ergens bij. O ja afgelopen zaterdag. Alweer wind achter, deze keer geen wervelwind en toch vermoed ik dat er een paar dezelfde route via Legoland nog een keer opgezocht hebben. Gingen op vrijdag los, mooie oplossing en eindelijk de flexibiliteit die ik van onze lc niet meer had verwacht. Druk doet toch wat met mensen blijkbaar. En achteraf helemaal correct, onze buurtafdeling bracht ze zondagmiddag terug naar huis, zinloos. De vluchten op vrijdag prima verloop, wel apart dat er pas wordt ingegrepen als de zuiderburen af beginnen te lassen. Daar waar de belangen het grootst zijn? Al liepen die voorheen achter de feiten aan, individuen maken het verschil, niet organisaties. Het begint altijd bij één persoon, en dat is een kwaliteit, de meest juiste beslissing vooraf weten te nemen. Op eigen hok dan, de eersten zaten niet al te ver achter de rappe mannen, goed teken, en dan één voor één of per tweetal vooral uit het noordoosten terugkomend, normale gang van zaken. Koffietijd aankomsten altijd goed, rond de middag begon het stiller te worden en toen de kerkklokken begonnen te luiden naar huis gegaan, waren er nog anderhalve hand onderweg. Volgende ochtend badje gezet en pas op de avond het apél aan mij voorbij laten gaan. Denk dat mijn vader stiekem al eerder was gaan tellen, was alweer ongerust dat de ploeg door de mangel was gehaald. Hun dagelijkse menu is standaard de Vieg Jong mengeling, en vanaf woensdag na de normale voerbeurt nog een flinke lading van de HE mengeling, kunnen ze alvast wennen aan het systeem op latere leeftijd. Meer nog de gedachte dat een deel flink in de reserves mag door onervarenheid, dan maar zorgen dat er genoeg energie aan boord is, schade oplopen liever wat op latere leeftijd. Zelf alweer aan het vooruitkijken, de mestmonsters van de kweekstal liggen bij Stephan onder de microscoop. Zij zitten alweer een tijdje aan de Premum Rui mengeling, hoeft van mij niet al te vetrijk te zijn voor vleugelaars die toch maar weinig in beweging zijn. De pluimen vliegen om de oren, hier geen reden voor rare acties als een dag voeren overslaan en verzuurde melk in het drinkwater mengen, wat gaat dat opleveren op termijn dan? Als ze goed gezond zijn gaat het vanzelf, hebben echt geen kickstart nodig, dan had er wel een choke op gezeten toch? Of denk je dat ze in de natuur gaan vasten om de rui op te starten? Ben je er goed mee, mooi zo laten en veel plezier ermee. De vernieuwde vliegploeg van de ouden zitten de meesten al te broeden, sommige bijna voorheen jaarlingen in hun nieuwe woonst nemen nog wat meer tijd. Zal met de verandering van omgeving te maken hebben, zij hebben alvast een periode van Rust in de voerpotjes, mooie periode om ze even uit te poetsen voordat ze hun kroost mogen grootbrengen. Best eenvoudig toch labels volgen?


Dinsdag 13 augustus - Wervelwind -

Had ik al getikt dat de zaterdagen wel vervloekt lijken? Daar paste afgelopen zaterdag zo in het rijtje, zo liever niet. Natuurlijk de harde wind was aangekondigd en je hebt dat de keuze mee of niet, maar ja wanneer gaan ze dan wel ervaring opdoen? Dus de hele ploeg op vrijdag blind de mand in en maar zien waar het schip aan wal loopt. Bij het ochtendgloren viel het nog wel mee, blauwe luchten en de kat van de buren vloog nog niet voorbij. Dat duurde maar even. Gelukkig wel een vroege lossing zodat ze voldoende dag kregen om terug te ploeteren op weg naar de veilige thuisbasis. De eerste handen vol kwamen op zich goed naar huis, wel één voor één, toch niet al te ver achter de rappe mannen dus een eerste goed teken. Een enkele keer vier vleugels tegelijk, regelmatig met vreemde en het bleef wel door druppelen. Dat laatste is helemaal goed natuurlijk, nadeel van ploeteren tegen de windkracht acht naar de zuidwesthoek zijn de gewonden waar je maar op kan wachten. De teller bleef klimmen, wel steeds langzamer in de middag en avond. Zondagochtend na de koffie kwamen ze weer tot diep in de middag, denk dat de schade nog overzichtelijk gebleven is. Een vooraf beoordeelde dekzwabber blijkt nog onderweg, wie weet zegt dat wat over de anderen, al denk ik toch ook gedeeltelijk gewoon pech, verkeerde moment op de verkeerde plaats. De wind bleef op de zondag nog hard loeien, hielp ook niet echt, toch beter kijken naar het deel dat thuis is, open deur. Eén met een flinke blauwe bult ging vandaag alweer mee de lucht in, nog een beschadigde mag nog paar dagen binnen blijven en opknappen voor latere weken. Veel vluchten op het programma heeft ook veel voordelen, ja ik begrijp ook nadelen. Kilometers hebben ze gemaakt, de meeste een flinke midfond of dagfondvlucht, een uur doorschieten is al snel twee uren terug peddelen bij zulke omstandigheden. Verbazingwekkend de aankomsten tijdens de enorme plaatselijke stortbuien, karaktertrekje zeker? Komend weekend lijkt alweer in het water te vallen, nu letterlijk. Dan maar gelijk twee nachten mand, hebben ze dat ook maar vast beleeft. Als het zondag dan maar goed weer is, scheelt ook weer een voerbeurt of twee. Overnachting met ontbijt voor dezelfde prijs, prima toch? De overjaarse zijn een paar dagen na de laatste international bij elkaar gelaten, mogen het seizoen in alle rust naar de rui in toch natuurlijke omstandigheden doorbrengen. De jaarlingen verhuisd en gekoppeld in het oude duiven verblijf, allemaal op de rust mengeling, de resten van het seizoen uit de organen poetsen. Ze mogen een jong grootbrengen, stuk bakvastigheid meegeven, mag zich komend jaar uitbetalen. Op de Who dares Wins eenhoksrace in Engeland gaan we met twee strijders naar de finale in het laatste weekend van deze maand. Het eiland staat er om bekend, het weer wil daar niet al te best meewerken dit jaar, regelmatig moest er uitgesteld worden, regenfronten en weinig van de hitte en droogte die wij hier hebben gekregen. Het deelnemersveld regelmatig uit elkaar gedreven, eentje van de mijne ben ik bijna zeker van dat die heel midden Engeland omgeraced heeft. Kwam op iedere hotspot een paar uur na de eersten alleen thuis. De finale gaat over het kanaal, en dat is heel wat anders dan ze tot nu toe hebben meegemaakt. Geen kopgroep, alleen maar einzelgangers die tussen de 20 en 150 kilometer over open zee moeten doen om de oversteek te maken. Dat zijn hele andere vliegkwaliteiten dan twee tot drie uurtjes in een wolk vleugels naar huis trekken. Over twee weken dus naar het thuisland van de premier league, moet een heel evenement zijn, zal live worden uitgezonden. Ben heel benieuwd of we de lokalen het vuur aan de schenen kunnen leggen met een zevental rood wit blauwe vaandeldragers van vier deelnemers, wel allemaal eenhoksracespecialisten. Of ze de reis over het kanaal halen zien we vanzelf, de voorpret is er niet minder om. Met pretentieuze namen als 'Frysian Channel King' en 'Frysian Channel Rush' moet het lukken toch? De eerste uit een koppel waarvan de vader een 130e in de finale van de Derby Arona Tenerife op de wereld heeft gezet, en de moeder een 11e in de finale van de Al Safa eenhoksrace in Arabie uit het ei toverde. De tweede komt uit een vader die zelf 229e in de finale van de Derby Arona Tenerife was, en de moeder winnaar van de finale van de Primstar eenhoksrace in Moldavie was. Moeten er nog mooiere geloofsbrieven bij? Over open zee, de woestijn en door bergketens, moet dan met de nakweek ook wel lukken toch? Papieren tijgers tot de finale in ieder geval, voorpret op herhaling.


Woensdag 7 augustus - Dol-fijn -

Wat een verheerlijking, of is het gewoon heerlijk? Jammer dat dit tweede deel van de zomermaanden niet zo geschikt is voor de oude vliegers, lees invallende rui. Allemaal zuurstof in de lucht, wat buien en prachtige Hollandse vergezichten, ideaal vliegweer. Vooral voor de jongen in opleiding, ja moet ik het nog uitleggen of kun je deze zelf invullen, al lijken de zaterdagen wel vervloekt. Dat was afgelopen zaterdag niet lekker voor de zenuwtikken. Volledig bewolkt van start tot finish, verre van een prachtige ouverture. Het moest maar, had wel mijn bedenkingen. De lossing werd live gefilmd en ondanks een toch wel goed vertrek leek het wat krampachtig. Als dan de eerste meldingen uit de directe omgeving verschijnen dan duurt wachten lang, heel lang. Mijn vader was de optimist die ochtend, dan kun je ongeveer voorstellen hoe mijn gemoedsrust was. Had vorig jaar en een editie een paar jaar daarvoor nog in het achterhoofd zweven, doemscenario's waar je opvolgende seizoenen last van gaat hebben, of je het wilt zien of niet. Achteraf een dikke meevaller, toen de eerste zich eindelijk melde, bleven ze stuk voor stuk verschijnen tot ver in de middag, de laatste aankomst op de zondagochtend. Al snel kwamen ze terug uit het noorden. Ondanks de groepslossing toch nog waarschijnlijk een groot deel van de reis de zee opgezocht en bij het opdoemen van de kustlijn rechtsomkeer gemaakt, ze kwamen van heel hoog als kogels naar beneden. Mooi gezicht, ik heb het ze niet geleerd. De laatste, tik ik, klopt niet helemaal zo, is nog een podiumpje onderweg. Minimale schade op toch een flink aantal, kijk dat geeft lucht. En van de lucht maken ze ruim gebruik, iedere ochtend nog een half uur tot uur uit beeld en als ploeg op eigen initiatief weer naar binnen. Gezien mijn voorkeur voor een meer dan vereenvoudigd systeem, staat er voor deze ploeg Vlieg Jong dagelijks op het menu. Nergens naar omkijken, geen gemeng met andere soorten, zo de voerbak in naar ratio en klaar is ik. Drinktorens van zes liter regelmatig verversen, dag na thuiskomst verse Siegergrit in doorzichtige voerbakje, nog een bakje met Vispumin tot hun beschikking en dat was het op de dag dat het bad ook klaarstaat. Niet moeilijker maken dan het is. De kweekstal inmiddels ook afgesloten, de geslachten gescheiden, midden in de rui en worden daarop ook gevoerd. Eén rui mengeling en regelmatig baden dezelfde grit en mineralenvoorziening en voor de rest van de tijd in alle rust wachten op een volgend kweekseizoen. Zal de man met de witte jas nog wel consulteren of ze het jaar goed doorstaan hebben, volgend jaar is allang begonnen. Het internationale seizoen, het leerjaar, toch nog mooi kunnen afsluiten, had het bijna niet meer durven hopen. Laat ik nou met die laatste twee woorden niks hebben, feiten zijn veel interessanter toch? Ze was nationaal net te laat van de reis uit Catalonië, knapte met haar wel op tijd zijnde hokgenote zo vlot op dat de keuze vlot was gemaakt om ze nog een keer voor te bereiden voor de afsluiter. Ze is gewoon een pechvogel bij tijde, al drie keer haar partner in de voorbereiding verloren gegaan en daarmee haar motivatie verspeeld. De nieuwe moet goed bevallen hebben en in no time op eieren in het windbreekhok. Ze bloeide op, nog een paar keer bij het bezoeken van klanten het tweetal mee in de kofferbak en op meer dan een uur vliegen gelost. Dagelijks een paar minuten naar buiten op de middag, in de hitte en dat bleek voldoende voor een top vijftig plaats op de nationale uitslag, mooie afsluiter die gezien werd. Haar hokgenote ook weer van de partij, pakt op beide expedities een positie in het tweede deel van de uitslag, verwacht gezien haar fysiek ook niet dat ze nog sneller kan, mogelijk heb ik nog eens ongelijk. Zij was in het voorjaar een dag verdwenen en de volgende mocht ze op twee plaatsen opnieuw in elkaar gezet worden, de uitzondering. De weduwen deze keer ook op de nationale lijst en dat geeft ook weer een helderder vooruitzicht voor volgend jaar. Dag na thuiskomst de handbaden gedaan en op herhaling, wat voelen ze dan alweer goed aan, komen iedere keer met schone pootjes thuis, herstellen sneller. Duurder ja, diervriendelijker op alle gebied, de teller richting de twaalfhonderd kilometer en dan zonder schade het hok weer vol, ja dat is echt wel een verschil. Je begrijpt vast wel dat mijn voorkeur ondanks de vele extra kilometers dit metier toch wel op de agenda blijft staan. Morgen worden ze gekoppeld en mogen een ronde late jongen grootbrengen voordat ze terug op winterweduwschap gaan. De jaarlingen verhuizen naar de afdeling van de oude, en na het jonge duivenseizoen wordt hun plaats ingenomen door de gele brigade. Bij het uitrekenen van de klokken werd opgemerkt dat er alweer uitgekeken wordt naar de grootste klassieker van de zware fond volgend seizoen. Kan mij daar prima in vinden, optimisme en vooruitkijken maar weer. Nog een paar weken wachten op het jonge spul, laat het weer nog maar wat meewerken en het telraam haar wonderen doen. Het eenhoksracen seizoen is in volle vaart, de eerste grote finales verschijnen op de kalender, de sport veranderd, mooi meedoen. Wat nog niet veranderd is wat de koppelmeester uit Hilversum mij al eens uitleg over gaf. Op mijn vraag als jongeling, hoe zijn voorbereiding op de dagfond eruit zag, volgde de uitleg dat hij die liever voor zichzelf hield. Als reden gaf hij zijn bewezen methodiek eerder gedeeld te hebben en de leerlingen er zonder enig dankwoord voor de leermeester in de bladen, mee het podium beklommen. Onder hetzelfde dak één en al dank, zodra de pen verschijnt veel liever alleen op de voorgrond. Kan het nog sportiever? Ja hoor wat denk je van een sportgenoot op weg te helpen die je vervolgens in je gezicht staat uit te gniffelen omdat hij je voor zit. Karma heeft zo haar kanten. De ervaring leert dat er vanzelf weer een periode komt dat ze het toch beter weten, tot het moment komt dat het toch weer niet wil. Dan een reden om voor bij de vraag om advies naar het volgende loket door te verwijzen. Formule1 coureurs begrijpen dat heel goed, die hebben dubbel geleerd. Luister maar eens naar hun woorden via de boordradio, na een overwinning. Gelukkig zijn er uitzonderingen in positieve zin, zij die wel willen delen en nog veel willen leren. De eerste snuffelstages staan alweer geboekt. Er is een grote verandering gaande bij de zuiderburen als je het wilt zien, de grenzen van het kunnen van onze gevleugelde strijders zijn nog eens overschreden of eenvoudigweg opgerekt en daar wil ik graag meer van weten. Wat weten zij en doen zij wat wij nog niet weten, tijd voor ogen en oren open.


Woensdag 31 juli - Mediatraining -

Ja ja ik weet het, ik kom eraan. Zo ik zit, beetje veel ccccoffeïne aan het verwerken. Dacht slim te zijn door op de heenweg een blikje energiedrank te nemen en niet nagedacht dat sterke koffie op mij stond te wachten. Had het zelf nog aangekondigd ook, heb het idee dat er weinig water aan te pas kwam. Na de derde bak denk ik bijna uit mijn lichaam te zijn getreden, adhd is er niks bij. Regen genoeg anders vandaag, wat een verheerlijking dan weer na de hitte aanslag op mens en natuur. Paar dagen is prima te doen overigens, wonen niet al te ver van het IJsselmeer en heb de afgelopen dagen iedere dag wel in het open water gelegen. Eind van de dag, de boys mee en zwemmen maar, afkoelen, slaap je ook een stuk beter op, beter dan van koffie kan ik je melden. Of dacht je dat ik niet meer zou gaan typen als het presteren achterblijft? Dan was ik al jaren geleden opgehouden, gewoon nemen zoals het is. Mijn opbouw, dan wel heropbouw heeft zijn tijd nodig. Doe dit denk ik inmiddels voor de vierde vijfde keer? Noem het ervaring, enige verschil is nu op dezelfde plaats. Denk te hebben ervaren links en rechts dat na dit seizoen veel aan een heropbouw toe zijn, als je ogen er voor open houdt. Maandagavond nog een mand ingespeelde overjarige duivinnen naar de afsluiter van het internationale seizoen gestuurd. De weduwen die eerder dit jaar naar de eerste klassieker waren, plus de twee die in Catalonië waren, gespeeld vanuit het windbreekhok op eieren. Die knapten zo vlot op, volgens mijn handen dan, twee reservedoffers opgetrommeld en herkoppeld, mooi op tijd om ze voldoende broedtijd te geven. De voorbereiding van de tweejaarse weduwen door de hitte ook moeten aanpassen. Normaal trainen zij in het begin van de middag, niet te doen uiteraard. Daarop gekozen om ze op de ochtend met de jongen los te laten, die trekken nog steeds een half uur tot een uur, dus mooi meegenomen. Of dat nu een doorslaggevende factor naar succes zal zijn betwijfel ik zeer, stilzitten geen optie, dit de minst slechte optie. Dit soort veranderingen werken mogelijk wel bij kortere afstanden, verwacht geen wonderen in dit genre. Als je dat als vooraf indekken leest ook goed. Grappig trouwens die krabbelaars die het tikwerk van andere krabbelaars in dit genre menen te moeten beoordelen, het ultieme jury gilde, waarop gebaseerd overigens? Zie je wel, stelt niks voor. Waar waren we? O ja de international van gisteren, of eergisteren zoals je wilt. Na een paar dagen uitstel op de maandagochtend los met prima vliegweer, niks te mekkeren, prima verloop, geen reden om te laat te komen op dat gebied. Deden mijn tweejaarse weduwmannen overigens wel, en dan ieder uur een terug op de hokken. Kan van alles bedenken, zeggen, schrijven, tikken, ze zijn onbeschadigd naar huis gekomen van hun debuut en daar is alles mee gezegd. Dit was hun enige optreden dit seizoen, in alle rust voorbereid, nog wat aangepast in de methodiek met het oog op volgend seizoen. Een dagfond van zeshonderd en drie weken later de elfhonderd als onderhoud, slijtage voorkomen een goede naam? Noem het een leerjaar, zonder al te grote kleerscheuren door te komen, dat is met deze roodring doffers gelukt. Degene die nog onderweg is, was op de voorbereidende dagfondvlucht de eerste van deze groep, dus. Vorig jaar na zijn tweede middaglossing hem meerdere keren moeten lek prikken, luchtzakonsteking, zou de natuur toch haar gram halen? Wel een tegenstrijdige insteek als er tegenover staat dat het hok om meerdere reden leeggespeeld moet worden, lang verhaal, mooi zo laten. Had ook wel wat anders van dit seizoen verwacht, ondanks dat een periode terug alweer een heel andere weg werd ingeslagen. Verder zonder structureel forceren van de vliegenisten, voor mij een heel andere aanpak. Dan maar meer tijd nemen, met een beter doel op langere termijn. Moet nog blijken natuurlijk, kan van alles bedenken, de prestaties moeten het op termijn maar laten zien, tot die tijd, zorgen dat je er plezier van hebt. Het zou zomaar uit management boeken of ander zweeftuig kunnen komen, wat jij wilt, ik doe het zo. Totaal weduwschap blijft mijn spel, met als optie op het eind van een seizoen nog ploegjes op nest te kunnen zetten als dat nodig mocht blijken. Ga ik met de duivinnen naar de vroege ochtend, twijfelachtig, wel bijvoorbeeld een optie bij hitte, dus daarmee aan het oefenen geweest, kijk dat zulk soort acties is een leerjaar voor. Het werd een leerjaar op het moment dat de ouden in het voorjaar naar het land gingen, daar is wat geknakt, zag het niet aankomen. Had het nog niet eerder meegemaakt, wel al eerder voor het seizoen op nest laten komen, gebeurde dit niet, prima prestaties dat jaar. Nu zag ik voor mijn neus het systeem in elkaar klappen, veel te weinig tijd om ze op orde te krijgen, te laat. Onder de microscoop lag de oplossing ook niet. Dan beter in de leerschoolhouding, de planning wat aanpassen en het verwachtingspatroon flink bijstellen. De individuele begeleiding, lees voorbereiding van weduwnaars ook eens anders aangepakt. Dat ze aan zo'n verandering moeten wennen, het zal, het blijkt. Voordeel is dat ze veel beter blijven eten en meer opnemen, leverde nog geen direct aantoonbaar succes aan, volgend jaar deel twee en mogelijk zijn ze dan niet meer verbaasd, allemaal leertijd. Net een voetbaltrainer die na een nederlaag toch nog positieve punten zag, en dat zonder mediatraining. Zo net eerst een grote ronde gerend, dat bonengruis door mijn organen laten rondpompen, weg ermee. Ging als een speer uit de startblokken, ah vergeten te relativeren. Gaat stuk beter zonder die voorverwarmde lucht. Had mijn eigen trainingsuren ook naar de ochtend gehaald, ook dat wennen, daarna waterspartelen en probeer dan op de middag de ogen maar eens open te houden. De jongen geen last van de warmte met hun normale ochtendtrainingen, zouden best klaar mogen zijn voor hun eerste schoolreisje in het grote vervoer. Zaterdag weten we meer, de toekomstploeg weet je nog.


Dinsdag 23 juli - Koren -

Ja dat duurde even. De laatste weken van het oude duivenseizoen blijken best inspannend, ook niet overdrijven, alleen overlappen gebeurtenissen elkaar soms op ongelukkige momenten. Opletten is het devies, en laat dat nou niet altijd mijn sterkste punt zijn, weer eens vol overtuiging bewezen. Zullen we eens optimistisch beginnen en in mineur eindigen, of toch andersom? Misschien wat vroegtijdig mineur, mogelijk is het gewoon een goede selectie geweest, alleen op dit moment is het hoofdkwartier er nog niet uit, nog wat zwevende vragen. Veroorzaakt door de ploeg jaarlingen die naar de dagfond waren, natuurlijk het overgrote deel is gewoon terug op de hokken, alleen mij wat teveel nog onderweg en dat knaagt. Was het de te korte herstelperiode na de meer dan pittige midfond en het onderschatten van de dagfond. Het leek toch een prima vlucht, al bleek hier aan de westkant toch wel een ander verloop gaande, die padvinders toch te ver meegegaan met de roedelleiders lijkt het op. Zal een combinatie van factoren zijn. Die zondag thuis waren gekomen op twee na die goed hersteld leken, de nog niet opgeknapte de mand ingedaan. In vergelijk een doffertje dat diep op de zondagochtend kwam is normaal thuis, de eerste van vorige week niet, en zo zijn er nog wat scheve vergelijkingen. De kale laatjes en voorheen zwervers normaal thuis, toch wat geleerd dan? Bij het inkorven nog even werken aan een pootje van een doffertje, leek dat hij een veertje onder de nagel had, kon het niet goed zien. Bij het verwijderen, bloeden dus, kon weer mee naar huis, geluk of pech, zal het je volgend jaar melden. Heb het voor nu wel bekeken met ze, volgend jaar maar verder naar een grotere sprong. Was een rommelig jaar voor ze, konden maar amper het papier raken, soms zomaar wel en dan weer helemaal niet. Waren ook twee ploegjes van verschillende leeftijden bij elkaar gedrukt, verre van ideaal vanaf de start. Eindresultaat is dit dus, vermoed wel dat het koren er nog tussen zit, de meesten konden toch twee weken achter elkaar flink uren op de vleugels aan met meerdere nachten mand onder totaal verschillende omstandigheden normaal thuiskomen. Ook een deel late jongen overgehouden, zullen de domste niet zijn. Ze verhuizen na het seizoen naar de afdelingen van de ouden, mooi aantal dat wel, wat ik er van moet of mag verwachten, zal mij benieuwen. Nog een eind weg en het staat zomaar voor de deur, hun bestemming lijkt wel bekend, kijk er alweer naar uit. De internationale klassieker vanaf de middellandse zee dan maar? Vrijdag op de vroege ochtend los, werd bericht dat ze met wind achter zou zijn gestart, al was de live windfinder het daar niet mee eens. Bleek ook geen gejaagd door de wind, verwacht ook niet dat ze als kanonskogels door het Rhônedal worden geschoten. Onder goede omstandigheden houden ze de twaalfhonderd meter aan, zal de warmte en bijzondere parcours ook mee te maken hebben. Zoals verwacht kwamen ze een heel eind en net te kort om de polder te passeren op de eerste dag. Kwestie van vooraf rekenen en rustig de oogjes toe te doen, en dan in de vroege ochtend maar weer verder gluren. Zo gezegd zo gedikkie daan. Had geen wekker nodig, ook bijzonder, en op tijd van huis naar de hokken, nog geen aankomst gemist. Zou net even benen strekken tot ik in de verte achter mij de piep hoorde, toch de aankomst gemist. Bij het melden van de eerste, de tweede piep, en dus ook die aankomst gemist, lekker handig weer. Verwacht mij niet juichend door tuinen te vliegen, gewoon voeren, poortjes weer dicht en maar eens opzoeken waar we geëindigd zijn. Dat viel best nog mee, in de fondunie lijst, ja ik weet ook wel dat het marginaal succes is, wel een stap in de goede richting. Daarbij het deelnemersveld waar we nu tegen mogen strijden is wel op het hoogste niveau met de grootste spreiding en mag zonder schaamte woorden als nationaal gebruiken bij de prestaties. Toch weer anders, begin helemaal onder aan de onderste tree tegen internationaal gelauwerde namen en hun door geselecteerde kolonies. Vooruit, de start is niet helemaal van onder af, ben nog wel alleen maar een toeschouwer tussen meer ervaren strijders, die de fouten al langer uit hun systeem hebben. Daar bots ik nog regelmatig tegenaan zoals je gelezen hebt als het goed is. Heb alleen door vallen en opstaan geleerd. Gebeurt bij een ander ook, anders stonden ze allemaal constant vooraan, zoek ze maar eens op die dat jaren achter elkaar zonder terugval doen, juist ja. Er voor weg lopen ook een keuze. Hoeveel de prestaties in de voorbereiding zeggen is weer een nieuw raadsel. Twee weken terug was deze ploeg nog mee op een pittige dagfond van zeshonderd kilometer, dag uitstel en laat los, storing op de vlieglijn met avond aankomsten. Mijn eerste Rhônedal crosser kwam van die dagfond 's avonds in het donker op kwart voor elf te laat thuis. De laatste duivin van die vlucht de volgende ochtend rond vijf uur, was nu mijn derde voor een prijsje ergens in het midden, zeg het maar. In ieder geval toch een stap in de goede richting en nieuwen voor volgend jaar schoolreisje richting Catalonië. Blijft bijzonder dat dezen bijna elfhonderd kilometer in de vleugels hadden en toch amper gewichtsverlies. De kosten zijn hoger uiteraard maar ze krijgen dan blijkbaar ook een luxe behandeling met rieten vloermatten als bodembedekking, de ruimte in de manden als doorslaggevende factor. Veel minder concurrentiestrijd en daarmee gepaard gaande onnodige stress. Probeer dat maar eens in het verstand van de grote massa te krijgen, probleempje denk ik. Proberen het al jaren voor elkaar te krijgen, alleen staan de schreeuwers met competitievervalsing op de lip de oplossing in de weg. Op termijn gebeurt het toch wel, schreeuwers verdwijnen in de tijd. Gisteren nog de tweejaarse doffers naar de kasteelstad aan de middellandse zee gestuurd. Een week meer rust na de dagfond welke hun laatste voorbereiding was, zien of dat zich nog uitbetaald. Had er nog één meer die kant op willen sturen. Doe bij inkorven altijd nog stuitluis controle en bij het doffertje dat de laatste twee keer op ochtend terug kwam bleek de linkerkant boven de stuit een pluk nieuwe pluimen te zijn ingegroeid. Was de oorzaak van zijn twee missers ook verklaard, roverwerk. Maar besloten thuis te houden, heeft hij last van gehad, volgend jaar maar weer eens proberen, en dat was twee. Nu nog de voorbereiding van de laatste internationale klassieker en dan mogen we weer naar volgend jaar uitkijken. De Catalonië duivinnen zitten op eieren in het windbreekgaashok, herstelden zo mooi na de grote reis. Als ze goed in orde zijn mogen ze laten zien of ze beter tot hun recht komen in deze positie. Verder nog tweejaarse duivinnen die op de eerste international mee waren, afgelopen zaterdag nog de laatste vitessevlucht als voorbereiding gekregen. En dan heb je dus drie dagen op rij duiven wachten, op zich niks mis mee, alleen voor mijn goudviscomplex niet altijd even handig. Teveel gelet op de lossingstijd van de weduwen en gemist dat de klokken op de middag al uitgerekend zouden worden, tot een telefoontje mij uit de ligstoel liet schieten. Dacht met een bloedgang, uurtje rijden tot het inzetlokaal, je mag er wat voor over hebben, wel tijd goed te kunnen maken. Daar dachten de wegwerkers heel anders over, en een zoektocht door de polder als gevolg. Heb het gisteravond maar goedgemaakt bij de clubmensen, gelukkig konden ze het geduld opbrengen. Allemaal avonturen, had vast anders gekund. De jongen lijken inmiddels te begrijpen wat er van hun verwacht wordt, voor de hitte uit nog maar eens op pad geholpen. Ze beginnen behoorlijk veer los te laten, ze moeten het er maar mee doen, thuiskomen van de padvinderij is voldoende. Volgende week de grote mand in toch?


Woensdag 17 juli - Sufer nufer -

Het is al een tijd lang bijzonder weer, weer. De specialisten hebben het er maar lastig mee en onze vleugelaars niet minder, toch blijft het natuurlijke selectie, dus doorspelen maar. Alsof we een keuze hebben, thuishouden levert alleen maar een hok vol onbekende onbeminde op, ook geen optie. Waren de jaarlingen twee weken terug op zeejacht met de zuidoostenwind, afgelopen zaterdag werden ze precies de tegenovergestelde kant opgejaagd onder bewolkt hemeldek, ook weer een lering. Als de dan maar thuiskomen is het een prima opleiding. Gelijk ook een middaglossing, na ja om twaalf uur komt in ieder geval in de richting. Het was maar een midfondvlucht op papier, toch voor de meesten meer dan zes uur op de vleugels en twee nachten mand in realiteit pittiger dan een normaal verlopen dagfondvlucht, prima zo. De hele avond aankomsten en toch nog wat lege plaatsen bij het invallen van de nacht. Pas laat op de zondagochtend weer een aankomst, tot in de avond, weinig te klagen of ze wel genoeg uren op de vleugels krijgen. Laat ik ze deze week maar weer thuis en volgende week weer een midfond met de week erop de laatste dagfond? Ben er nog niet uit, wel alvast verwend met HE mengeling. Ze beulen hoeft ook weer niet, daarbij, de rapste ruiers onder de laten hebben inmiddels hun vijfde pen losgelaten en kleine veertjes vliegen al in het rond, weinig ideaal. Ze hoeven alleen maar thuis te komen, volgend jaar stappen verder. Wonderbaarlijk hadden de groene ring doffers het juist goed doorstaan, de duivinnen een knauw gekregen, heb er wel iets van een bedenking, lees oorzaak bij. Vandaag de duivinnen eindelijk in bad en vanmiddag meer dan vijftig minuten uit beeld, hoef je niet te geloven trouwens. Op een duivin na die zondag net na de middag terug kwam, die had het wat sneller bekeken. Als ze meegaan dan zullen zulke rust krijgen, maar een flinke portie diervriendelijkheid toedienen. Gisteravond een ploegje naar de middellandse zee gestuurd, de havenstad aan het einde van het Rhônedal. Een absolute internationale klassieker, welke vaak traag verloopt, al lijkt het deze keer niet in het voordeel van de achterkant te gaan uitlopen. Als de weerkaarten niet liegen dan hebben ze wind achter na het verlaten van het dal, niet echt in het voordeel voor de achterkant of er moet al een halve tornado waaien. Het is niet anders, noem het een leerschool en gewoon zoals het is, wie weet betaald het zich nog eens uit in een volgende editie ontdek je plekje. We gaan het zien. Het is wel bijzonder weer, goed van begin april af grotendeels de wind vanaf de Noordzee met de bijbehorende blauwe lijnen pakket. Na vorig jaar een uitzonderingsjaar zonder lijnenstelsel en met extreme warmte, zitten we terug in de selectie van de jaren daarvoor. Is weer even wennen, denk dat vele selecties daardoor flink uitgedund zijn, al zul je daar weinig over lezen. Gewoon een kwestie van tellen op de uitslagen en bij inkorven. Dezelfde namen van twee seizoen terug weer naar voren komen. Doe jij je jongen africhten? Schijnt dat de broers uit Arendonk wisten dat je tien dagen voor en tien dagen na de langste dag beter niet kan doen, heb er niet zo op gelet. Door het plannen van de jonge garde pas op de klassieke bouwvakdatum te gaan inzetten, dit jaar maar weer eens voor gekozen ze zelf op weg te helpen. Net achter de Lemmer een eerste keer is garantie voor lang wachten, terwijl ze het hok zouden moeten kunnen zien. Na veertig minuten de hele ploeg ineens boven de hokken, kon weer adem gehaald worden. Ja het is toch je toekomstploeg, wil je niet op zo'n truttige manier in de Bermuda driehoek zien verdwijnen. Dan de enorme sprong naar de vuilstort aan de A6, prachtig weer en met een bloedgang uit beeld niet te volgen, verwachte minsten dat ze wat opgepikt hadden van hun eerste uitstapje en voor mij thuis zouden zijn. Vergeet het maar, vijfenvijftig minuten en de hele ploeg kwam terug uit het noordwesten, terwijl er een noordenwind blies. Zeg jij het maar. Vorige week een beetje een kamikaze oefening, had weer eens niet opgelet en doe er een lading sturm und drang bij en de toverdrank spoelt over de rand. De jongen gaan op de ochtend altijd eerst voor een normale trainsessie naar buiten, voordat ze ingepakt worden. Leek wel aardig, flink bewolkt dat wel, wel van die mooie blauwe omgekeerde dekbedden in de lucht, zou goed moeten zijn. Tot ze ingepakt waren, toch maar eens op de radar gekeken en jawel vanaf de zee een naderend regenfront. Dacht het wel voor te kunnen blijven en met een rotgang naar de carpoolstrook bij het vissersdorp. Ze stonden te trappelen van ongeduld dus maar snel los en gingen hoog de lucht in, en hoger, en hoger. Moest nog in Joure zijn, dus eerst daar naartoe voordat de terugkeer naar de hokken kon worden ingezet. Op de terugweg over de A6 hing er hoog boven het Tjeukemeer een ploeg te zwerven in de grootte zoals die van mij, inmiddels was er een uur verstreken, het weer verslechterd en in die omgeving zitten er geen collega's met deze aantallen jongen. Zwaar vermoeden dat het de mijne waren, nog niet zoveel opgeschoten. Bij aankomst bij de hokken de bevestiging, na anderhalf uur nog geen veer in het hok, vijfentwintig kilometer heb ik het over. Eerst maar naar huis de maag vullen en met loden schoenen terug naar de hokken, en wat was het stil. Ken je dat weer waar alleen hoog in de bewolking een enkele meeuw of zwaluw rondjes aan het draaien zijn? Soms voel je zelfs alleen het gedreun van scheepsmotoren op het IJsselmeer en hoor je verder nik, spookweer. Nou dat dus. Deur open van het jonge duivenhok en ik kreeg een paar boze blikken van de complete ploeg jongen, heel bijzonder, zo van dit doe je niet weer kameraad. Kan het mij verbeelden natuurlijk. Denk dat ze een tweetal uren onderweg zijn geweest, konden wel een olifant op, heb ze dat dan ook maar gevoerd, fondmengeling met HE, tot ze geen boe of bah meer konden zeggen. Je kent het wel van die bolle kroppen, hadden ze best verdient. Normaal bestaat hun menu uit half Fond en half Start, noem het een lichte mengeling waar ze mee uit de startblokken schieten in de ochtend en prima zonder dwang een uur tot anderhalf zich vermaken uit beeld. Achteraf denk ik een mooie leerschool, kennen ze dat ook maar vast die voor ons onzichtbare muur in de lucht, wie weet betaald het zich nog eens uit. Duurde wel even voordat mijn hartritme weer op peil was, leuke hobby. Maar goed dat de coach ook zelf drie keer per week flinke rondes rent, wordt de pomp ook sterker van vermoed ik. Vandaag maar weer eens op pad, hele ochtend een gesloten wolkendek waar ze hun uur wegtrekken en thuiskomen eerst hadden kunnen oefenen. Even wachten tot het blauw verscheen, ingepakt en weer naar de carpoolstrook. Was nog wel voor ze thuis, scheelde niet alles. Eerst twee lossen, dan een ploegje van vijftien en voordat zij geland waren het peloton boven de hokken. Zouden ze het nu doorhebben? Ze gaan nog wel steeds om Lemmer heen, zullen later de vloeibare oversteek nog wel leren te maken, scheelt toch weer tijd en energie. Denk jij het zonder africhten te moeten of willen doen, prima joh, noem het selectie ook goed. Hier gaat het op mijn manier, rustig opbouwen, ook bij nufer weer. Het is geen keus, we hebben er mee te maken, aanpassen en testen maar. Succes


Maandag 1 juli - Sagrada Familia uit altijd lastig -

Best een enerverend, lees inspannend, weekendje achter de schouders, mede dankzij de IWBingo of was het drie op een rij mispoes? Nooit zo goed in spelletjes geweest, komt ook zeker niet in de top twintig tijdverspilling favorieten voor. De ploeg voor de reis retour Catalonië ingekort naar een vijftal, als je mijn voorgaande krabbelarij hebt gevolgd dat weet je vast nog links en rechts wat redenen. Achteraf geen moeite mee. Ben blij met de bewezen veteranen voortijdig naar de kweekstal te hebben doorverwezen in plaats van nog een keer te testen op de verst mogelijke dracht. Zo een beetje om mij heen aan het luisteren al mooi wat potentieel bewezen kweekmateriaal nog onderweg. Signalen die je mag oppakken, zeker als op je eigen stal dit ook vanuit het niets lijkt te zijn ingezet. Het volgende gaat als een uitvlucht klinken dat er uiteindelijk drie wandelaar weduwnaars die kant op gingen voor een laatste kans, plus twee weduwen uit het windbreekhok. Deze laatste twee zeker niet de minderen, toppers is nog wat anders, beide wel al eens mijn eerste op Agen en Dax in voorgaande seizoenen. Ga de verwachtingsknop nog wat verder loslaten door te tikken dat beider ega's in de voorbereiding ontvallen waren, ook niet echt motiverend. Zo verliep het voorseizoen, twijfelachtig of ze volgend jaar weer jongen laat grootbrengen tijdens de voorbereiding. Blijven leren en testen. Toch, het blijft de moeder aller klassiekers een machtige belevenis, altijd zwaar en toch altijd komen de aankomsten los en raken de prijzen op de zondag wel verdient. De moderne marathonista kan geweldig veel verdragen. Zaterdag zou maar voor een paar uitzonderlijke vliegenisten boven de 1300km haalbaar blijken, stuk voor stuk kopwerk op het hoogste niveau. Front na front mochten ze doorboren, wat je er ook van vindt, onmogelijk is het zeker niet. Tot in het donker voor de hokken liggen wachten, tegen beter weten in en toch? Zondagochtend toch wat wiebelig nog wakker geworden, op de meldsites kijkend. Daar kwamen de aankomsten vlot op gang en op het middaguur streek de eerste eindelijk neer op het windbreekgaashok. Een bezoeker kwam net ervoor verkondigen dat hij een Barca vlieger zou zien landen, mijn hoon kon rap ingetrokken worden toen vanaf het IJsselmeer de vleugels werden gestreken. Heb de man gelijk een lettercontract aangeboden, zit over twee weken geketend bij de hokken. Zaterdag nog bericht uit Ierland ontvangen dat de tiende plek op de Kings Cup uit een duivin van de kweekstal in Nijemirdum kwam. Deze legendarische race start dicht aan de kust van Frankrijk, waarna het Kanaal overgestoken moet worden, dan het grote eiland, Ierse zee om het groene eiland te bereiken, goed 660 kilometer over een uniek racecircuit, maar weinig die dit kunnen. De moeder blijkt een volle zus van de eerste uit Catalonië, ook bijzonder. De soort is goed, de manager is zijn organisatie opnieuw aan het opbouwen, neem er de tijd voor. Als ik zo om mij heen kijk zijn er meer aan toe. Dit voorjaar wisten de wijzen nog te verkondigen dat vorig seizoen zo zwaar was geweest, dat zou niet meer voorkomen. Ja zeker, dit jaar toch nog een schep er bovenop en weer veel ruimte voor nieuwe talenten. Bij jou niet? Dan heb je ze nog niet in de mand gehad zeker? Had ik al gezegd hier de jaarlingen met de rem er op te spelen, dat dus. Systemen gaan goed tot ze mis gaan, mag op een bordje, en daarna mag je aanpassen, omdat de natuur systemen laat kraken, geen jaar hetzelfde in ons zeeklimaat. Zij die zich het beste kunnen aanpassen aan de veranderingen zullen zich voortplanten, zo werkt de natuur, dus dan maar in de volg stand. En als de dorpsomroepers onder ons luidkeels willen laten weten dat het allemaal veel eenvoudiger is, zit ik vast in de goede richting te denken, spreken is net niet goud. Zondagmiddag later nog een tweede aankomst, de favoriet van het stel, mocht natuurlijk een dag of zelfs een halve dag vroeger komen, toch verheugd om ze te mogen begroetten. Ze zitten met zijn tweeën mooi bij te komen in het verder lege windbreekhok, denk er aan om ze volgend jaar nog een keer die kant op te sturen, kan nog veel veranderen, zeker in mijn planning. De voorbereiding op de drie afsluitende internationals in volle gang, waarbij donderdag de twee en drie jaarsen richting midden Frankrijk gingen voor nog wat extra kilometers, ook weer een leerproces en kijken wat mogelijk is. Jammer genoeg zaten de weer hobbyisten een zaterdaglossing in de weg, maar joegen ze zondag wel door een blauwe lijn midden op het traject. Jammer van de dag minder herstel, heb wel prachtig op de zondagavond kunnen genieten van de aankomsten op een bijna klassieke Friese dagfondvlucht. Natuurlijk niet mee voor het klatergoud, alleen helemaal zoek gespeeld worden zeker niet aan de orde, met dank aan de omstandigheden uiteraard. De ervaring gaat dan meetellen, de blauwe uitgeruste ringen voorop in de strijd. Maandagochtend vroeg de laatste binnengelaten, prima training, al denk ik dat de duivinnen het beter verwerkt hebben dan hun ega's. Of er tijd genoeg is om ze klaar te krijgen voor een reis door het Rhonedal twijfelachtig, waren wel even tien plus uren op de vleugels door een front en vooral koude kopwind. Drie opties, dus nog keuze genoeg, ook al nadert de finish met grote stappen. Een driejaarse weduwnaar raakt het papier zelfs nog met een snee in zijn zij, rovers op de kust. Drie hechtingen verder en zijn seizoen zit er op voordat het goed en wel begonnen is, zo jammer, en door naar volgend jaar, het is niet anders. Een dag binnenblijven, een warm handbad en de voerbakken met Superkweek gevuld, compleet en eenvoudig opneembaar, voor mij bewezen als ideaal herstelvoer na extreme opdrachten, op naar de volgende grote opdracht begint op het moment van binnenkomst.


Maandag 1 juli - Boorplatvormcrossers -

Lijkt er in eerste instantie op toch niet zo'n verkeerde keuze te hebben gemaakt met de groene ringen nog niet diep in het Franse te hebben gestuurd, ze hadden al moeite genoeg met de zuidoostenwind vanuit de Ardennen. De extreme warmte riep vele paniekzaaiers op om maar weer onrust te gaan stoken, code geel we gaan eraan, en dan vinden ze het jammer dat het uiteindelijk niet uitkomt, al zullen ze dat niet direct uitdragen uiteraard, zichzelf de afgang besparen. Rare jongens en dan nog vol trots zeggen dat ze nog aangenomen werden bij een club, de oorzaak van het uitsluiten bij de anderen achterwege laten, ook een keus. Begon vrijdagochtend al met een bericht van een onrust predikant die op facebook meende een glazen bol en huifkar te moeten aanschaffen omdat hij had voorspeld dat de organisatoren zich niets van het weer zouden aantrekken. Denk dat de bol toch wat barsten vertoonde, en de lossing verdween naar de zaterdagochtend. De post bleek alweer verwijderd, wel opletten natuurlijk. Als het maar open weer is, dan komt het vaak vanzelf goed, even geduld. Ze houden gewoon in, gaan eerder zitten, nemen de tijd en komen vanzelf weer naar huis. Zo bleek maar weer eens, hoeveel vaker al meegemaakt, alle theoretische kennis zo de gracht in. En weer terug naar de eigen regio. Roep de naam Pointoise in willekeurig Fries lokaal en ik vermoed dat er nog steeds spontaan links en rechts een kunstgebit over tafel vliegt. Een harde zuidoostenwind die ze op snelheid de zee op blies, gaan we dan van uit, zou de logica ook zijn. Waarom ze doorgaan als de groene bodem verruild is voor water, geen idee en ja het blijft een sterk vermoeden. Ook nu een flinke concourstijd en grote gaten in de hokken links en rechts, de gevolgen van deze wind en het einde van de wereld, ze moeten ermee leren omgaan. Ver uit beeld achter de rappe mannen en alweer op de regio uitslag lijkt het nog wel wat, per drietal dan. De hele zaterdagmiddag aankomsten, één voor één eerst vanuit het westen, dan noorden en in de middag vanuit het oosten, rondje gedaan zeker? In ieder geval kwamen ze en stokte het niet deze keer. Zondagmiddag net voor inkorven de laatste binnen gelaten, geen schade op het telraam, wel twee oliesjeiks moeten wassen met schuim, zouden zulke op de booreilanden zijn geweest misschien? Niet geheel toevallig waren er destijds ook verschillende meldingen van met olie besmeurde verenpakken, zal wel geen toeval zijn dan. Wel goed dat de groene ringen dit nu ook meegemaakt hebben, ervaring die mogelijk nog eens uitbetaald, zal ze nu ook wel alvast terug hebben gebracht. De ingezette vertraagde selectie mag zich bewijzen in de tijd, nu dik op achterstand uiteraard. Of de niet opgedane fysieke schade opweegt tegen het niet opgedane leerproces met twee dagen op de vleugels? Ik zal het je over twee seizoenen melden. Heb een Senseo in Nijemirdum staan, heeft geen koffiedik, toch? De jongen gaan geweldig tekeer, vorige week als van een vlucht kwamen ze over. Half om half Start en Fond, de gedaalde buitentemperatuur erbij en gaan als de brandweer. Hebben we na het oude duivenseizoen nog wat te kijken, mooi rustig het telraampje erbij en mijn vader bij iedere eerste aankomst, dat wordt een topper, waar komt die uit? Bijzonder weekend in het vooruitzicht met de moeder aller fond klassiekers vanuit het Spaanse, met in het deelnemersveld een vijftal vanuit Nijemirdum. De ooit in een ver verleden laatjes bestemd voor deze klassieker plus twee gele ringdragers. Allemaal ervaren avondvierdaagse wandelaars die minstens twee keer de thuisreis vanaf de rand van de Pyreneeën het papier wisten te raken, de een wat beter als de ander. Ze zijn ingespeeld, uitgerust, klaargemaakt voor deze ene opdracht en dan maar weer eens zien. De kaarten laten nog weinig onheilspellend zien, om er nog maar één in te gooien, het blijft een heel eind van huis. Zaterdag nog meer te kijken met de overjaarse hok genoten die in de voorbereiding nog naar het midden van Frankrijk mogen op donderdag en verder met een half open ook naar de lokale middag lossers kijken. Ook een leuke machtsverschuiving aan de gang, de hyena's staan klaar met geslepen tanden, op sportieve wijze dan uiteraard. Is dat niet in praktisch iedere tak van sport, mooi toch? Verder nog wat te zeuren dan? Ja jammer voor de doemdenkers, had ik al uitgelegd toch? De hitte is weer verdwenen, je zal net voor een kapitaal ventilatoren hebben aangeschaft, ook jammer. Wees gerust, volgens de geleerden, lees universiteit van Nederland, zitten de hittegolven steeds dichter op elkaar. Dus de volgende komt eraan, sneller dan de eerstvolgende Elfstedentocht, op bevroren water. Klinkt logisch en dus daar maar eens je vliegploeg op gaan selecteren en voorbereiden, vast niet onverstandig. Wat jij?


Maandag 24 juni - Bananenschil -

Zo daar was de afrekening. Alsof je op een bananenschil afloopt en denkt, nou daar ga ik dan. Waarom doe je ze dan mee zou je denken? Selectie, selectie, leren en blijven leren, stil zitten en wachten tot het goed gaat is geen optie. Niets te klagen overigens, opbouw kan, zeg maar gerust, gaat lastig zijn. Geen ruimte om de tijd af te snijden, wat denk je van heropbouwen dan? Gewoon beginnen vanaf punt nul, eigen keuze, dat gaat met hobbels en bobbels. Er zit vanaf de start dit jaar een slag in één van de vele radertjes en zie die er maar uit te krijgen, wel gemotiveerd blijven, wel zonder blindering. Gewoon door blijven selecteren, nog maar eens het oordeel van de witte jas beluisteren, die overigens al gemeld heeft dat ze schoon zijn, misschien wel te schoon. Niets aan het toeval overlaten kan ook doorslaan, afrekening 2.0. De grote gemene deler in de structuur ben je zelf uiteindelijk, dus ook zelf maar besloten de rem er voor de jaarlingen op te zetten. In de zin van die gaan vanavond nog niet de mand in voor de grote sprong, daar was het resultaat van deze eerste international bepalend voor, nou dat was duidelijk toch? Zo kroon je jezelf wel heel erg snel tot winterkampioen. Erover schrijven is een stuk gemakkelijker dan terug omhoog kruipen, alleen het resultaat telt. Zaterdag de oude duivinnen voor Catalonië nog een keer op een vitesse gezet en die kwamen met al hun ervaring recht vanaf Harlingen terug, dat mag eigenlijk niet meer, dan begin je al wat anders te wachten. Was geweldig weer, ideale omstandigheden om ook hier van voren te kunnen draaien, geen uitvluchten mogelijk wat ook bleek uit de verdeling op de uitslag. Ze hadden tussen tien en twaalf moeten zijn, als twaalf dan nadert alleen nog maar de vingers gekruist en zien of tenminste de favorieten nog terug komen. Dat tweede gebeurde in ieder geval wel, ook al is het veel te laat. Toch nog voldoende aankomsten en naar hun afstamming, die nog onderweg zijn tonen mogelijk wat afstandsongeschiktheid. Moet altijd nog blijken toch? Het in stapjes achteruit lopen begon al in de aanloop dit voorjaar. Oudere doffers zie zomaar wegblijven, kun je nog enigszins wegschrijven omdat ze niet gewend zijn op nest gespeeld te worden in die periode, andere kant is dat de anderen dat ook hebben meegemaakt en wel gewoon terug op de basis zijn. Met de ontstane lege plaatsen besloten om een drietal bejaarde vliegers naar de kweekstal door te zetten, hebben het best wel goed gedaan op vooral zware dobbers, mogen een versterking gaan blijken. Er moet nog wat door geselecteerd worden, ruimte maken voor de nieuwe generatie, dat proces moet doorgaan. Catalonië staat nog steeds op de kalender voor een inmiddels aardig ingekorte ploeg. Dat wordt ook zeker een leerproces, kan nog mooi even. Welke zuid Franse steden nog aangedaan wordt bekijk ik nog. Vindt het wel geweldige vluchten om te beleven, alleen nu nog een te klein leger met de nodige ervaring en of klasse. Dit is ook weer een nieuw spelletje, of een herstart die wel doorgezet gaat worden, begin met een flinke achterstand, mooi streven. Hadden ze genoeg kilometers gemaakt vooraf, waren ze toch niet te jong, te weinig ervaring, denk dat het allemaal wel wat invloed heeft. Goed blijven lezen en realistisch blijven. De jaarlingen krijgen nog wat Franse dagfond kilometers voor de neus, ervaring opdoen, en dan volgend jaar maar weer eens kijken. Ideaal is anders, had ze graag en masse richting de Pyreneeën gestuurd, alleen op dit moment voor wat? Al heb ik met beide methoden goede en minder goede ervaring. Ik lees verschillende methoden, duivinnen vaak weer anders dan doffers, wie wat waar heeft ook nog invloed. Zou ze eventueel nog op de laatste middaglossing kunnen spelen, al blijkt vaak de buitenste veertjes dan los te laten, verre van ideaal. Nog maar even overwegen, alle tijd. Dat haastige gedoe kan goed uitpakken als de omstandigheden het toelaten, anders kun je het deksel vies op de neus krijgen. Ik ben zo ver nog niet, gewoon weer een beginneling, vaker geweest. Het zit er in of het komt er nooit in, stoere methoden kunnen best, hier geen haast meer. Na de oude duivenvluchten eerst maar eens zien om een leuke ploeg jongen over te houden door ze flink door te spelen, mogelijkheden genoeg nog. Open deur, daar begint de nieuwe opbouw, of zoals je wilt in de kweekstal. Daar is al flink gesleuteld, al het strompelende slecht bevruchten of lastig eieren leggen oude spul naar een bejaardentehuis verhuisd, een rennetje buiten gebruik. Het oude geld, mocht ze van de vrouw niet naar het hiernamaals begeleiden, dan maar zo. Straks gaan mensen nog denken dat ik aardig ben.. Doe maar even rustig aan, later maar weer eens gas geven, zelfs met het rondrennen. Ondanks subtropisch toch niet kunnen laten, wel ingekorte versie, de winterafstand. Leren en blijven leren. Rome en bouwen, duurde ook even...


Maandag 17 juni - Mag ik de rekening aub ?-

Zaterdagmiddag was echt balen, mijn planning doorkruist. Waar het hele land naar de lucht aan het turen was, mochten de noorderlingen gaan autowassen, tweede week op rij. Natuurlijk in het belang van onze vleugelaars, goed bedoeld, en toch ook de kans gemist door te lang te wachten. Jij ook de hele middag in de zon gezeten? De planning zo de prullenbak bak en aanpassen, of het voor of nadelig zal zijn, zal wel wat meevallen. Voor het eerst sinds ik denk een vijftien jaar niet aan StV deelgenomen, was ik bij deze editie niet geheel rouwig om, ze waren er ook nog niet klaar voor geweest met deze voorbereiding, ik had ook op mijn vingers kunnen tellen. De dubbele blauwe strepen overdwars over Frankrijk als zeisen door het deelnemersveld. De rovers bij de oosterburen hebben het slabbetje alweer omgedaan. Je hoeft het niet te geloven hoor, kijk maar eens voor jezelf op de archief weerkaarten, die van zaterdagochtend zes uur, en de zondag ervoor rond de middag en je hebt een verband tussen het verloop van de dagfondvlucht in zuid Holland en deze marathon. Als het zo'n jaar wordt dan is er eind van het jaar voldoende ruimte voor het jonge spul. Hier is dat al ingezet en blijkbaar het einde nog niet in zicht. Donderdagavond de ouden en bejaarden voor een laatste keer op de voorbereiding gezet, twee nachten mand en dan maar wat uitrusten was de bedoeling. De rappe mannen zijn ver uit beeld, zoals het hele jaar al uiteraard, kon lokaal nog net het papier raken. In een groter verband lijkt het nog wel aardig met elf van de achtentwintig per drietal. Ze vielen ook achter elkaar, zag er echt prima en hoopvol uit. De oude gardisten met gele ringen komen in hun eigen tempo een stuk later als de duivinnen inmiddels allang terug zijn. En dan maar wachten op de laatsten, en maar wachten, het telraam na een paar weken weer niet compleet. Ja ik wil ook best een wonderverhaal afsteken hoor over hoe mooi het allemaal is zoals bij de rest van de winterkampioenen, realisme is toch nog wat anders, verstoppertje spelen is voor de jeugd. Duiven met verhaaltjes vallen als overrijpe appels van de lijst, een overjarige weduwnaar die voor mijn ogen in het najaar gegrepen werd, na enig aandringen van mijn kant weer uit de klauwen ontsnapt. Dan de zwarte die zwaargewond van een korte vlucht thuiskwam vorig jaar, in elkaar gezet om vervolgens op Dax op de voorpagina te verschijnen. Zat nu nog met één hokgenoot baas te spelen, een vurige strijd, blijkbaar toch niet met het gewenste effect. Ondanks al deze achtergrondverhalen toch nog niet zo'n overweldigend optimisme voor het inkorven van vanavond. Kun je er iets bij voorstellen? Door de chaos van het thuiskomen de geplande Pau ploeg nog een keer ingepakt richting de carpoolstrook van het vissersdorp. Niet geheel frisse luchten en blijkbaar hebben ze net als mij voor de brug moeten wachten, kwamen direct na mij thuis, had ik toch wat anders verwacht. De jongen lijken het licht te hebben gezien. Het voer omgezet naar half half Start en Athletic gaf al meer lucht om de eerste stappen richting op trektochten te gaan. De verplichte enting en het kwastje deden de rest, waar de leeftijd van de jongste natuurlijk ook enorm helpt. Het zijn geen uren weg, wel weg, echt wegtrekken. Goed een uur trainen waar ze een enkele keer overkomen om te zien of het hok er nog staat, en dan als grote groep ineens naar de plank. Vindt het prima zo, hoeft niet gekker toch? Mogelijk houdt ik ze nog wat dicht bij het hok door ze niet helemaal stampvol te voeren, het lijkt wel goed te gaan. De druk is er af door ze naar de natour te sturen, als ze er dan klaar voor zijn uiteraard. Blijft levend spul, er is maar weinig voor nodig om een kaartenhuis om te blazen of laten blazen. In alle weer naar buiten, zoals zaterdagochtend in de volle regen, zullen ze onderweg ook wel eens tegenkomen. Na een uur helemaal doorweekt uiteraard, met zware vleugels nog net de landingsbaan halen, prachtig toch, kunnen ze er maar aan wennen. De voorbereiding zit erop, de boel wat aan de gang houden en over een paar weken maar eens kijken wat nog doorgaat naar de volgende ronde. Eerst maar eens wat stellen vleugels terug boven de hokken, dan de rekening..


Maandag 10 juni - Zon..maan -

Zal wel niet de enige zijn die wat in de war raakt met zulke weekenden, vliegen op zondag en dan de maandag vrij zijn, morgenavond alweer helpen bij inkorven. Het seizoen in volle vaart. Van mij hoeft het niet op zondag vliegen, de noemer onverantwoord ook wat overdreven als het even hard waait. Natuurlijk was het gister schitterend vliegweer en prachtig om te wachten alleen die nachten extra in de mand zit ik niet echt op te wachten. Had het kunnen voorzien natuurlijk, het was wel voorspeld, en de keus ligt bij jezelf. Betekend nog niet dat ik het leuk hoef te vinden. In ieder geval, de ouden met twee nachten mand op de vroeg zondagochtend eruit en die kwamen best goed naar huis, net zoals bij iedereen blijkbaar. Te weinig afstand om te zien of ze goed zijn of nog lang niet, kwam nog niet zo beroerd uit. Of het beter of slechter was voor degenen die hun STV vliegers nog een keer de mand in hadden gedrukt kunnen we volgende week zaterdag beoordelen, bewijzen is nog wat anders. Voor de goede orde, niet te snel beginnen juichen omdat je mijn naam weer niet op de meldlijsten terugvindt, ze gaan hier voor het eerst in pak um beet vijftien jaar niet die kant op, tenminste niet in deze versie. De eerste oude verraste mij en kwam laag invliegend over de hal, geen tiende verspeeld, direct gevolgd door een negental die elkaar in de lucht hielden, kan gebeuren. Was net of er een emmer met vliegenisten boven de hokken werd leeggegooid, of het wat te betekenen heeft geen idee, geleden hebben ze niet. Wel vieze pootjes bij aankomst, wat in de middag allemaal alweer losgelaten was. Nu is het voor de tweejaarse weduwen die volgende week richting Pyreneeën gaan nog wat middagen trainen, goed voltanken en dan maar de mand in, geen weg terug. Het tempo ging vorige week al omhoog met als gevolg een eerste vleugelblessure. Had het begin van het seizoen al gevoeld bij deze duivin, ze gaf een niet al te soepele linker hand. Waar ze overigens best mee kunnen vliegen, tot het moment dat er geen rustmomenten in de voorbereiding meer komen. Al eerder gezien, schade opgelopen in een eerder stadium. Verwacht er geen wonderen meer van, wel prettig voor haar ega, zit er tenminste iemand hem op te wachten. Ze kon het tempo niet bijbenen en melde zich terug terwijl de rest uit beeld was, dan is het duidelijk over en sluiten met de carrière. Waren vorige week ook twee jaarling weduwen met negatief afwijkend gedrag en je mag niet raden wie er nog onderweg zijn. Het komt bijna altijd uit. De jaarlingen naar hun tweede dagfond in voorbereiding richting Agen over een paar weken, verliep net zo beroerd als twee weken terug, zegt mij nog niets. Toen lieten de doffertjes het afweten en nu waren de duivinnen aan de beurt om de brui eraan te geven. Het late bontje dat al eerder op de zwerf was, het laatje dat de vorige keer op zondagochtend kwam en dan die bijna niet te vangen sproet, ergens rekent de natuur af met dit gedrag. Natuurlijk is het zuur, had graag een rond getal gehad voor wat het waard is, gaat niet meer gebeuren. Je leest vast tussen de regels wel oorzaak en gevolg. De spokende jaarling- en late doffertjes die een paar dagen slecht naar binnen wilden zijn gewoon thuis, de twee die na warm water baden weer opknapten ook gewoon thuis, toch jammer, wel meer zuurstof in het hok. Zal volgend jaar ook nog niet met een grotere ploeg ouden kunnen starten zo te zien, het zij zo. Misschien is dit wel het aantal dat op de hokken hoort, weet jij het? De voorbereiding loopt wel een stuk anders dan verwacht en ja ik laat ze wel onderzoeken, denk dat door mijn ongeduldige manier van doordrukken Damocles er een dagtaak in Nijemirdum aan heeft. Als het eindresultaat hetzelfde is dan prima toch? Denk dat de natuur ook net zo ongeduldig is overigens en een hok vol uitzonderingen in de spaarvarkenstand heb zelfs ik niet genoeg hokken voor, dus nog maar even doorzetten. Er zijn er ook die met twee veren in de neus zich wekelijks melden, denk te weten welke er straks nog over zijn, niet zo heel veel vermoed ik. Verbaasd mij wel hoe gemakkelijk ze dit jaar kiezen voor de recycle status, zal wel aan mijn liggen.. De jonge garde lijkt ook wat meer ontspannen, al heb ik ze niet verklapt dat ze pas in augustus op schoolreisje gaan. Het echte uren wegtrekken zie ik nog niet gebeuren, vliegen wel een uur, zijn perioden uit beeld, gaan vanzelf zien of dit genoeg is. Buiten rondslenteren zit er alleen nog in als ik onderweg ben, vanochtend gewoon eruit en erin zodra uitgevlogen zijn. Luisteren prima, eten graag. Als je facebook wat in de gaten houdt, gaat het soms maar woest met africhten, zou iedereen eerlijk zijn verhaal doen denk ik dat je nog meer schrikkerietis krijgt om ze überhaupt in de mand te drukken voor leerkilometers. Denk wel dat ze vanuit Nijemirdum een paar keer de polder in gaan, al was het maar om ze wat zelfvertrouwen te geven, de methodiek onder de knie te krijgen. Voor het eindresultaat zal het weinig uitmaken, meer voor de eigen gemoedsrust, het zit er in of niet in om marathonista te worden, en wie weet haal je net wat meer uit een underdog door het juist wel te doen. Jij hebt geen bewijs voor of tegen, ik ook niet, dus zelf maar weten toch? Op naar de laatste voorbereidende midfond met twee nachten mand voor de Catalonië-gangers, de winterkampioenen moeten maar laten zien of al het gekrabbel tot iets geleid heeft, ik heb zo mijn vermoedens...


Zondag 2 juni - Summer is coming -

Een zondag zonder balletje trappen of rondjes racen, ja waar moet je dan nog entertainment in zoeken? De strijd tegen verveling, anderen gaan vissen, fietsen, familiebezoek, ook leuk... of zie ik dat verkeerd? Nog wel wat tikwerk te doen links en rechts, en het klinkt wel wat raar om te zeggen het gaat nu beginnen. Voor mij ook nieuw. Gisterochtend voordat de ouden terug zouden komen van hun midfondvlucht de inmiddels grote jongen uit het vlieghok gehaald. Dat op nest vliegen in de voorbereiding was echt wel wennen, niet alleen voor de boss. Blijkbaar vonden een aantal vliegenisten het ook maar niks en hun carrière voorgezet in de recycle status. Je kan er om liegen, jezelf voor de gek houden of een oorzaak zoeken, oude vliegers die het thuisfront niet halen in de voorbereiding is toch wel bijzonder. Het maakt het wachten niet leuker, zijn enkelingen en toch. Het begon met twee bij huis, ongezien zo bij loslaten niet teruggekeerd. Dan zomaar op gewone midfondvluchten een paar nog onderweg, met als grote gemene deler vorig jaar twee keer 1100km in drie weken gedaan. Ongezien schade opgelopen, het lijkt er op, vooral het zogenaamde sterke geslacht. Dus weer wat uitdagingen om de partnerloze dames gemotiveerd te houden. Gelukkig nog een enkele oud vlieger achter de hand, ideaal is het niet, niets doen ook weinig motiverend. En, jij nog gemotiveerd na zulke weken? Gewoon doorgaan, anticiperen, pech zit achter vele hoeken, de natuur haar eigen regels. In de meest meest gevreesde B-poule van Nederland kan de vliegploeg prima meekomen, wat natuurlijk wel een hele schrale troost is als je ziet dat wij op clubniveau zelfs het eerste blad niet meer kunnen raken. De tien minuten per honderd kilometer als weegschaal, de rappe mannen alweer aan de koffie voordat de onze zich voordoen als lokale winnaars.. Zorgt wel voor een bijzondere sfeer, immers de winnaar mag zich bij de barman melden voor een rondo gerstenat. Beweerd wordt inmiddels dat de thuiskomers van de plank worden gejaagd totdat de eerste melding van een B-pouler op de meldsite staat. Alles wordt uit de kast gehaald, vlaggen, handenklappen, zelfs de vrouw mag mee komen wachten, net even anders. Niet al te serieus nemen, de voorbereidingsweken zijn bijna voorbij. Wel grappig om de toch best wel wat reacties over het niet deelnemen aan de eerste middaglossing, schandalig natuurlijk dat niet iedereen deze blog op de voet volgt, alles twee keer uitleggen moeten... Moet zeggen beviel prima. Wel even geholpen bij het inkorven, ook een kwestie van bijblijven en blijven leren. Er naast zitten gebeurt ook, daar zitten de leermomenten. Vooral na het opmaken van de uitslag de ervaringen delen, nog meer leermomenten. Gaan er maar vanuit dat er een kern van waarheid in zit. Opvallend dat ook echt bij voelbaar 'schrale' strijders goed bleken te komen, de winnaars is nog weer een ander verhaal. Voeding, voorbereiding, weer, heeft allemaal invloed in verschillende mate, de hand van meester om er sturing aan te geven, als je bereid bent om te leren. Vragen stellen, vooral aan jezelf en denk er om niet al te snel conclusies te trekken zonder het complete plaatje. Hou in de zoektocht toch de minstens drie oorzaken voor de uitkomst maar eens aan. Eén is emotie, de tweede de schuld van een ander, de derde gaat pijn doen, zelfreflectie. Grote veranderingen grote gevolgen. Vorig jaar een heel ander voorjaar dan nu, en dan ineens vandaag is het hoog zomer. Er op inspelen dus. De jonge garde vrijdag laten enten, bij het inpakken ze zelf met het kwastje bewerkt, opgeschreven wie er nog zijn en geconcludeerd dat ik het overgrote deel te jong vindt om over paar weken al de grote mand in te drukken. Nog maar even wachten tot de klassieke startdatum van het jonge duivenseizoen, de eerste week bouwvak. Natour dan maar denk ik op dit moment, zijn inmiddels ook al zeven vluchten geworden met de laatste met twee nachten mand. Zien het wel, gaan ze spontaan een uur trekken dan kan ik besluiten de datum naar voren te trekken, andere kant, eerst de oude duiven maar op focussen, het zou nu moeten gaan beginnen toch? Opschalen met het voer, trainingen op schema, dag beleving op sacherijnig, moordneigingen richting iedere fladderaar die verkeerd fluit op het moment dat de weduwen moeten landden, point of no return komt eraan, mooi man. Je rent je het schompes drie keer per week, start de dag met vrachten vitamines, stijgt de temperatuur eindelijk richting opwarming aarde, vliegen je de groene kikkers uit neus en keel, lekker dan? Kop in de zon, betaalbare remedie, je kan er ook voor in het vliegtuig stappen.. in het vliegseizoen? Dacht het niet, pure heiligenschennis...


Maandag 27 mei - Wil & Max .. -

Ken je die frisse boslucht na een bui? Heerlijke gewaarwording als je door de Gaasterlandse bossen op een vroege maandagochtend mag rondtrappen. Eindelijk weer eens wat regen voor de om water schreeuwende natuur om mij heen, het was al aardig geel voor de hokken geworden de afgelopen week, weken. En hoe mooi dat het op het eind van het weekend is gebeurt, hulde voor Piet. De wind wakkert nog steeds, vlagen fris vanaf zee, kan het nog geen zomer noemen, nachten nog koud. Ondanks dat we hier de hele zaterdagmiddag vol in de zon gelegen hebben, de radars lieten grote gebieden met regen zien waardoor onze vleugelaars van de dagfond best eens flink wat extra kilometers hebben gemaakt, vooral die trekezels uit mijn stal. Achteraf weinig te klagen, ze kwamen tot diep op de avond nog naar Nijemirdum en wonderwel op één na alle late jongen terug op de basis. Ze komen wel niet op tijd, of je moet de regionale uitslag per drietal er al bij pakken waar ik precies mijn deel pak, maar ze komen wel en steeds wat stabieler. Hoe anders nu ineens een paar toch veel ervarener jaarling doffers die nog onderweg zijn, toch niet geschikt blijkbaar. Een jaarling duivin is wel heel diep gegaan, maar eens afwachten of ik die er nog bij krijg. Vorige week op de zondag rond de middag melden zich twee laten, op deze veel zwaardere en verdere dagfond waren ze gewoon niet al te ver na de prijzen. Laat ze maar leren dan toch? Badje op de zondag en de ploeg weer gescheiden, op naar de volgende dagfond en dan rust en een nog veel grotere sprong de diepte van Frankrijk in. Vorige week zaterdagavond de oude duivinnen op weduwschap gezet tot mijn grote opluchting, de doffers mogen de jongen in alle rust grootbrengen, zij hoefden zaterdag ook niet mee. De weduwen al wat meer laten trainen, ze moesten nog wat afleren en dat was op dag twee gelukkig alweer voor elkaar. Lang uit beeld zijn ze nog niet, zal ook in stappen gaan. Samen trainen met de jaarling duivinnen is eerst ook wennen. Normaal laat ik ze op dag van inkorven niet meer buiten, zeker niet op de verre drachten. Nu op vrijdagmiddag toch de oude duivinnen nog een keer los en potverdikkie al twintig minuten volledig uit beeld, de eerste stapjes, het weer was ook ideaal. Dan nog vol gevoerd en met een kropje vol richting tweehonderd kilometer gestuurd. Zaterdag was een stuk leuker wachten en een paar keer met de ogen knipperen en het hok zat vol, oké een kwam wat later. Natuurlijk tien minuten achter de rappe mannen, en wel een groot deel op de lijst om maar aan te geven dat ze beter aan het worden zijn. Heb nog even tijd om ze voor het grote werk op de rechte rails te krijgen, het is zomaar zo ver. Mocht je mijn naam overigens komende zaterdag op de meldlijst voor de eerste middaglossing zoeken, doe geen moeite, staat niet op de planning. Moet zeggen wel een andere gewaarwording met de start zo laat in het seizoen, voor mij dan. Nieuwe doelen, nieuwe beleving, de kop wat fris houden. En ja ik weet wel dat het podium niet zomaar even bestegen gaat worden en dat de organisaties over elkaar heen rollen met regels veranderen en aanpassen, zal wel zo blijven ook, dus maar nemen zoals het gaat. Zat dit voorjaar met Peet in een forum en die relativeerde al dat gerommel naar de eenvoud met een 'je moet eerst maar eens een vroege pakken'. Het gerommel heeft mij tijden weerhouden om toch die stap te maken, deze opmerking landde precies goed. Heb al een paar planken misgeslagen, heb nachtvliegers gehad die in de nieuwe regels overwinningen hadden gepakt en ik had ze niet op het moment dat de nieuwe regelgeving er was, noem het pech. Ze kregen niet waar ze recht op hadden, wie weet werkt het in de toekomst nog eens een keer mee, eerst maar eens flink mijn best doen, begin toch met een flinke achterstand toch? Beetje underdoggen en dan niet geheel verbaasd kijken als het wel lukt, zie je wel, ik zag het al aankomen, jongensboekscenario's zijn voor anderen. Na de race in Monaco gistermiddag gelijk doorgeschakeld naar de volgende grote race, de Indy500. Je moet er van houden natuurlijk, al dat traditionele gedoe vooraf, vlaggen, vliegtuigen en groots machtsvertoon. Kijk er ieder jaar toch naar, vaak de echte spanning aan het eind, zo ook nu, na achthonderd kilometer met twee tiende verschil de overwinning. Namen die een keer per jaar op het scherm komen, dit vier bochten circuit al meer dan honderd jaar een belevenis op zich met bijna een half miljoen mensen op de tribunes is dat wat. Naam die er boven uitsteekt is toch echt wel Will Power, wat moeten zijn ouders een vooruitziende blik gehad hebben? Denk niet dat mijn kids er blij van zouden zijn geworden..


Zondag 19 mei - Mei, mij duurt het veel te lang -

Prachtig weer dit weekend, de ochtendmist even doorbijten en na paar uurtjes snel op de ligbank. Zit op zondagochtend nog op een paar duiven te wachten en dat was niet de bedoeling van het inspelen. Het blijft natuurlijk wel altijd nog natuurlijke selectie en daarmee zal er een reden voor zijn. Van de drie herintredende laatjes, die wel overlevingsdrang maar weinig kompas blijken te gebruiken, zijn er nog twee onderweg, dat was wel wat te voorzien. Alleen dat er twee witringen zich nog niet gemeld hebben is enigszins vreemd. Ook voor hun wel weer een achterliggende gedachte, lees mogelijk niet direct zichtbare oorzaak. In beide gevallen hun laatste grote vlucht vorig jaar niet goed afgerond, onderhuids dan wel geestelijk schade opgelopen. Zo maar kunnen dat dit zich nu in negatieve zin opbreekt op een toch verder normale vlucht. Juist die laatste overgebleven van die jaargang verdwijnen van de hoklijst, het zij zo. Een complete jaargang waar als tweejaarse een flink ploeg van over was, zo de Bermuda driehoek in. Reden dat deze twee er nog wel zaten waren eerdere wel een keer goed op de lijst. Gisteren weer laat begonnen in het kielzog van de rest van de B-poule. Het verschil is nu wel heel helder, als de snelle mannen hun 'eigen' deel op papier hebben, begint de rest van het lokale peloton pas te tellen. Hier gaat nou eenmaal zo als je het wilt zien. Iedere honderd kilometer op de teller erbij, lijkt tien minuten extra achterstand op te leveren, zeker bij normaal echt duivenweer. Er aan wennen is geen keus, als ze dan maar goed komen, en dat was wel het geval. Tenminste zij die wel kwamen uiteraard. En een stuk beter dan vorige week, al waren de omstandigheden ook een stuk eenvoudiger, het peloton langzaamdravers veel minder uit elkaar geslagen. De ouden op middelgrote jongen waren vorige week gestopt met trainen en dan mist de spanning over het hele lichaam. Verder prima in orde ook zichtbaar om de broedschalen, zo ook bevestigd na het mestonderzoek. De jaarlingen hebben nog steeds moeite met de gescheiden situatie, kunnen de ouden niet eens bijhouden. Moet ook zeggen dat die afdelingen aan de oostkant een stuk later pas de zon in het hok krijgen, reden dat zij daar zitten en de ouden aan de westkant, zij moeten het mooie weer maken. De groenringen moeten eerst maar eens laten zien echte marathonistas te zijn, tot die tijd anoniempjes. Die nu nog echt koude afdelingen willen overigens ook prima vliegen, later in het jaar als de zon nog wat hoger staat. Gisterochtend nog druk bezig met nog eens op spinnewebbenjacht onder de pannen en ramen plus luchtinlaten schoonmaken, waren ze wel aan toe. Handen weer aan alle kanten open gehaald aan uitstekende spijkers op vreemde plaatsen. Niet eens zozeer gepoetst voor het publiek op de tribune, als wel voor wat extra zonnestralen en frisse lucht aan de binnenkant. Verder weinig paspoezen aan dit deel. Voordat de ouden thuiskwamen alle schalen met de jongen op de vloer gezet en dat leverde best wat verbaasde blikken op bij de thuiskomers. Moesten ze even omschakelen en weer een methode om de boel te drukken. Had ik al vermeld dat er flink gedrukt wordt en dat het om de rem gaat in dit geval? Best tegen mijn natuur in, en toch nog wat willen leren. Variabele tijden van voeren, laten trainen, geen vast voersysteem, ieder week anders. Deze methodiek wel al eens eerder gehanteerd en dat was destijds best succesvol in het eerste deel van het fondseizoen. Totale anti motivatie. Leerprocessen en doelen, zou zo uit een theorieboek management kunnen komen, leuk voor de auteursrechten, wat je er verder mee moet? Vooral volhouden en doorzetten, anders niet meer dan papierverspilling. Dus door de tegenslagen en tegenslagjes heen, al vaag genoeg? De omschakeling dus, oude duivinnen bij de jongen vandaan en zien of ze weer aan het vliegen krijg, gaat nog een opgave worden. De jaarlingen gaan volgende week de rappe mannen na een paar tellen uit het zicht verliezen op hun eerste dagfond, en mijn vader en mij nog flink wat extra uren zonnebaden opleveren vermoed ik. Geduld en blijven ademhalen, zo op de mountainbike naar de hokken, rechtop in de wind... Zou Jim dit ook lezen of rent die nog steeds met zijn vlag door de tuin rennen denk je?